Οι Πόλεις και τα Μάτια

Χριστογεννιάτικη ποδηταλοβόλτα - με απ'όλα: άστυ και πολιτισμός, κόσμος και ερημιά, παραλία και δάσος, μνήμες και όνειρα, φίλους και ξένους, γνώριμα και ασυνήθιστα, φαντασία και και κούραση και λίγη τρέλλα.

 Και όλα αυτά έδω, στην πόλη που ζούμε καθημερινά...

"θέλει αγάπη για να δεις αυτό που βρίσκεται πίσω απ’ το προσωρινά άσχημο. Και αν το άγνωστο δεν είναι οφθαλμοφανές, θέλει προσπάθεια πρώτα για να το γνωρίσεις.."
Ιταλο Καλβίνο

διαβάζει τα μάτια και τις ψυχές

Αντίο στον αγαπημένο ΑΝΤΩΝΗ ΣΟΥΡΟΥΝΗ (1942-2016)

Πέρασα ένα χρόνο με τον "πιτσιρικά" από το μονοπάτι στη θάλασσα, ανεβάζοντας ένα αποσπασματάκι του βιβλίο ως μονόλογο. Αγάπησα πολύ τον άνθρωπο που μπορεί να μιλάει (και αρα να σκέφτεται έτσι). δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω από κοντα. Άλλη μια συντροφιά από μακριά πλέον...

"Ήταν πριν πολλά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα χωριστεί σε πλούσιους και φτωχούς κι όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα. Τα σπίτια μας ήταν μικρά, τα μαγαζιά ήταν μικρά, η οδός Μουσών ήταν στενή, το κρεβάτι μου ήταν στενό, οι εκκλησίες ήταν μικρές, οι φίλοι μου ήταν μικροί. Και τα ρούχα μας ήταν στενά και λίγα, αφού ο παπα Γιώργης που μας τα’ δινε, δεν μας μετρούσε με τη μεζούρα. Ο κόσμος ήταν κι αυτός μικρός κι έπιανε από το δάσος του Σέιχ Σου μέχρι τη θάλασσα του Λευκού Πύργου. Η ίδια η γη ήταν τόσο μικρή, που όταν πήγα σχολείο την είδα πάνω στο τραπέζι του δάσκαλου και μπόρεσα να την αγκαλιάσω. Τ’ αυτοκίνητα και τ’ αεροπλάνα ήταν τόσο λίγα, που όταν έβλεπες ένα χειροκροτούσες και το κοίταζες ώσπου να χαθεί, γιατί θ’ αργούσες πολύ να ξαναδείς άλλο. Τηλέφωνο ούτε ακούγαμε, ούτε βλέπαμε. Για να το δει κανείς, έπρεπε να φάει ξύλο. Αν ήταν μικρός, στο γραφείο του διευθυντή του σχολείου, αν ήταν μεγάλος, στο γραφείο του διευθυντή της αστυνομίας. Το φαί ήταν τόσο λίγο, που όταν το είχαν οι άνθρωποι μπροστά τους, κάνανε το σταυρό τους σαν μπροστά σε εικόνισμα. Κλέφτες δεν υπήρχαν, γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα να τους κλέψεις. Το μόνο που έκλεβαν κάθε τόσο τα παλικάρια ήταν καμιά όμορφη κοπέλα κι αυτό γιατί ο μπαμπάς της τσιγκουνευόταν να τους τη δώσει κι αφού εκείνη προηγουμένως τους είχε κλέψει την καρδιά. Τα σπίτια δεν είχαν κλειδαριές, αλλά κανείς δεν έμπαινε από μόνος του, έπρεπε να πας εσύ ν’ ανοίξεις την πόρτα, για να καλωσορίσεις τον μουσαφίρη. Οι άνθρωποι ήταν κι αυτοί λίγοι κι αυτά που θέλανε ήταν τόσο μικρά, που στέλναν’ εμένα να τους τα φέρω. Τα μυαλά τους ήταν και μικρά και στενά και λίγα. 

Το άκουγα που το λέγανε συνέχεια ο ένας στον άλλο, ‘’στενόμυαλος είσαι’’, ‘’μικρό μυαλό έχεις’’, ‘’τα μυαλά σου είναι λίγα’’. Μου το λέγανε κι εμένα που ήμουν και μικρός και λίγος, πως το κεφάλι μου είναι άδειο και δεν έχει κουκούτσι μυαλό μέσα.

Όμως οι πιο πολλοί ήταν πρώτοι σε κάτι. Στο σπίτι μας όλοι ήταν πρώτοι σε κάτι. Ο μπαμπάς μου στο τάβλι, η μάνα μου στο ράψιμο και στην καλοσύνη, η θεία μου, η αδερφή της, στην καπατσοσύνη, ο θείος μου στις μπουνιές, ο νονός μου στην ομορφιά, η νονά μου στην τσαχπινιά, η καημένη η Κίτσα στην ασχήμια και στην κουτσαμάρα, ο αδερφός της ο Κολώνας στο κρασί και στη μουτζούρα, ο παππούς μου στη σειρά για να πεθάνει και η γιαγιά μου πρώτη σ’ όλα. Στα γράμματα ήταν τελευταία, ούτ’ ένα ήξερε, όμως δεν την ένοιαζε, επειδή αυτή, έλεγε, διαβάζει τα μάτια και τις ψυχές, ενώ με τα γράμματα διαβάζεις μόνο τις παλιοπατσαβούρες"

(«Μονοπάτι στη Θάλασσα»)

.

Ημερολόγιο από της πρόβες, ανάρτηση από τον Ιούνιο 2016

σαν ζεστή φραντζόλα ψωμί

Ημερολόγιο έμπνευσης για μια θεατρική ερμηνεία βασισμένη σε κείμενα από το βιβλίο "Το μονοπάτι στη θάλασσα" του Αντώνη Σουρούνη
Πολύ αγάπησα τον "πιτσιρικά" και λάτρεψα την γλώσσα του. 

Ι Υπήρχαν από παλιά οι εικόνες και τα συναισθήματα αρκεί να τα ανασύρω από 'κει.(25/5)

ΙΙ Παντού την συναντάω η παντού με βρίσκει εκείνη.πρόβα η ρόλος η πραγματικότητα?.(3/6)

ΙΙΙ Μεταφορά: ο καινούργιος χώρος προ(σ)καλεί να τον "γεμίσεις".(11/6)

IV πρόβα τζενεράλε.τρακ.(14/6)

V οι παραστάσεις: πρωτόγνωρη εμπειρία. όταν αρχίζεις και το διασκεδάζεις, κέρδισες το παιχνίδι (15-17/6)









ο "πιτσιρικάς" αυτονομήθηκε
 


 

σκηνοθεσία της παράστασης Ειρήνη Μελά/ομάδα Πείρα(γ)μα

πατρίδα λεν' είναι η παιδική ηλικία

επέστρεψα στα μέρη της παιδικής μου ηλικίας και ανακάτεψα προσωπικές αναμνήσεις με τον απόηχο των συναισθημάτων που βρήκα στο σήμερα

Πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία....και πατρίδα είναι το μέρος που νιώθεις άνετα, οικεία. 

Δεν σε απασχολεί το καλό η το κακό, 

το "πολιτικαλλι κορεκτ" που λένε, ούτε το λαιφσταιλ. 

Απλώς είσαι, και σκαρφαλώνεις και πηδάς και ξανασκαρφαλώνεις και πέφτεις. 

Και αφήνεις το άγχος και τις διακρίσεις  για τους άλλους. Τους μεγάλους. Δεν δίνεις δεκάρα.

Μονο να νικήσεις τον φόβο θέλεις και κάνεις ότι σε προσκαλεί. Το πολύ θα ανοίξει κάνα γόνατο. Δεν θα κλαις.

 Δεν θα γίνεις ρεζίλη. Δεν θα ποζάρεις για καμμία φωτογραφία. 

Δεν είσαι περήφανος. Είσαι απλώς στον κόσμο σου, και είναι οικείος. 

Είναι ο παράδεισος, και κάποια στιγμή, αργότερα, θα σε διώξουν. Όταν μόλις αρχίσεις να καταλαβαίνεις, χωρίς να το θέλεις. 

Όταν πεισμώνεις και λες: θα τα καταφέρνω. Μόνος. 

Και τότε θα είναι αργά.

Φωτογραφίες από το body of work για το project-in-progress "Return"

...εξαρτάτε από που το βλέπεις/ matter of definition /

"μην κάνεις έτσι, καλό παλικάρι φαίνεται" - 

"από 'κει που τα βλέπετε 'σεις, όλα τα παλικάρια καλά φαίνονται και όλα τα κορίτσια καλύτερα" - 

"και από που τα βλέπουμε εμείς, δεν με λες και μένα για να μάθω?"

Α. Σουρούνης, το μονοπάτι στην θάλασσα

.

"Ήταν πριν πολλά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα χωριστεί σε πλούσιους και φτωχούς κι όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα. Tα σπίτια μας ήταν μικρά, τα μαγαζιά ήταν μικρά, η οδός Mουσών ήταν στενή, το κρεβάτι μου ήταν στενό, οι εκκλησίες ήταν μικρές, οι φίλοι μου ήταν μικροί. O κόσμος ήταν κι αυτός μικρός κι έπιανε από το δάσος του Σέιχ Σου μέχρι τη θάλασσα του Λευκού Πύργου. H ίδια η γη ήταν τόσο μικρή, που όταν πήγα σχολείο και την είδα πάνω στο τραπέζι του δάσκαλου μπόρεσα να την αγκαλιάσω."

Ντάμπα, ντούμπα, ντάμπα ντούμπα...

- Για έλα δω, θα σκίσετε τα λάστιχα σας...

Και στις γέφυρες, τι κάνατε?????

- τελικά δεν είναι και τόσο δύκολο, πιο πολύ φοβιστικό

- εξαρτάται από που το βλέπεις

Μα, Πως επιβιώνουν σε αυτή την χώρα????

Με τρέλα...

τρελός είναι αυτός ή δημιουργικός, 

ελεύθερος ή αλαζώνας,

επιτυχημένος ή άκαρδος...????

Ταλαιπωρηθήκαμε τους τελευταίους μήνες, βουίζει το κεφάλι μας. 

Δεν πάει καλά ο ένας, 

έφυγε ο άλλος, 

τα παράτησε, έκλεισε, πείνασε, φώναξε...

Τον άκουσε κανείς????

.
Νοιάζεται κανείς αν ο σκύλος, η γάτα, το πουλί 

είναι αρσενικό, θηλυκό η αρσενικοθήλυκο,

για να του δώκει να φάει και να το χαϊδέψει?...

...Κανείς!!

Όλα τα βλέπεις ένα, 

και έτσι ξεχωρίζεις στο πι και φι 

ποιό είναι καλό και ποιό του Σατανά.

λέει η γιαγιά στο "μονοπάτι στην θάλασσα"

   

όλα εξαρτώνται απ'το από πού τα βλέπεις...

.

"Kλέφτες δεν υπήρχαν, γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα να τους κλέψεις. Tο μόνο που έκλεβαν κάθε τόσο τα παλικάρια ήταν καμιά όμορφη κοπέλα, κι αυτό γιατί ο μπαμπάς της τσιγγουνευόταν να τους τη δώσει κι αφού εκείνη προηγουμένως τους είχε κλέψει την καρδιά".

Α. Σουρούνης, το μονοπάτι στην θάλασσα

Photo from the series "matter of definition" (working title) by irina vosgerau