top/bottom

Ευτυχώς υπάρχουν εδώ, ανάμεσα από μετανάστες καθισμένους οικογενειακώς χάμω, πρεζάκια αδιάφορους όσο και οι οδηγοί στους δρόμους, φρικτές αδιαφορίες, ο καθένας στον κόσμο του, παρέες νέων να μπαινοβγαίνουν στα σπίτια με τα αναμμένα φωτάκια, ένας αέρας αληθινής ζωής, που με ξεκολλάει από το βύθισμα σε άχρωμη λάσπη που νιώθω τώρα τελευταία. Αν είναι να κάνεις τέχνη έτσι, τότε ναι...αφήνω όλα απ' έξω και ζώ, ερωτεύομαι, αφήνομαι, φιλοξενούμαι...στην έκθεση top/bottom των Κώστα Καζαντζή & Άκη Κόκκινου. Ανοίγω την πόρτα του εγκαταλειμμένου νεοκλασικού στον Κεραμεικό και βουτάω σε έναν κόσμο μαγικό, τρυφερό, ερωτικό, ειλικρινή και αισθητικό...είχε και καύσωνα λίγες μέρες πριν...

οι φωτογραφίες τραβηγμένες με το κινητό μου...

Ακης Κόκκινος & Κώστας Καλατζής, Top/Bottom, Κεραμεικού 28

Der Rauch steigt Weiss zum Himmel auf

Photo series by isuvo

'Ολα είναι Transit, και ενώ οι εικόνες περνάνε, και τα τοπία, οι ανθρώπινες παρεμβάσεις, οι φθορές τους και η ιστορία τους, τελικά συνθέτουν ένα τοπίο αξιών, ονείρων, φιλοδοξιών και ματαιοτήτων.

'Οταν έγινε η επίθεση στο Christkindles Markt στο Βερολίνο, ήμουν σε transit, μάλλον στον αέρα. 

Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό, για να αγκαλιάσω τον πόνο, αλλά και την προσπάθεια να κατανοήσω και να αγαπήσω όλα αυτά που συμβαίνουν στην χώρα που μεγάλωσα, ήταν αυτά τα φευγαλέα ανοίγματα σε μια ψυχή που κατά τα άλλα κρύβεται και κλείνεται.

Alles ist Transit, und während die Bilder vorueberziehen, und Landschaften, menschliche Eingriffe, deren Verfall und Geschichte, letztendlich eine Landschaft die Werte, Träume, Ambitionen und Eitelkeiten zum Inhalt hat. 

Als der Angriff, iauf dem Christkindles Markt in Berlin stattfand, war ich auf Transit, sozusagen in der Luft. 

Das erste, was mir in den Sinn kam, um den Schmerz zu umarmen, aber auch alle die versuche, zu verstehen und zu lieben, was in diesem Land geschieht, wo ich aufwuchs, waren diese flüchtigen Einblicke in eine Seele, die sich ansonst versteckt und geschlossen haelt.

Στοιχειά και Νεραϊδες

τα γιορτινά της καρδιάς

φωτογραφία από την σειρά TIMETRAVELLER

- Θα ήταν καλύτερα να έρχεσαι πάντα την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν έρχεσαι, ας πούμε, στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις θ’ αρχίζω να είμαι ευτυχισμένη. Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο ευτυχισμένη θα νιώθω. Στις τέσσερις πια πηγαινοέρχομαι και θα ανησυχώ. Θ’ ανακαλύψω την αξία της ευτυχίας. Αν έρχεσαι όμως όποτε να ‘ναι, δεν θα ξέρω ποτέ τι ώρα να φορέσω στην καρδιά μου τα γιορτινά της… Χρειάζεται τελετουργία.

- Τι θα πει τελετουργία; είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Είναι κι αυτό κάτι που έχει ξεχαστεί, είπε η αλεπού

Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ,"Ο Μικρός Πρίγκιπας" (1943)

διαβάζει τα μάτια και τις ψυχές

Αντίο στον αγαπημένο ΑΝΤΩΝΗ ΣΟΥΡΟΥΝΗ (1942-2016)

Πέρασα ένα χρόνο με τον "πιτσιρικά" από το μονοπάτι στη θάλασσα, ανεβάζοντας ένα αποσπασματάκι του βιβλίο ως μονόλογο. Αγάπησα πολύ τον άνθρωπο που μπορεί να μιλάει (και αρα να σκέφτεται έτσι). δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω από κοντα. Άλλη μια συντροφιά από μακριά πλέον...

"Ήταν πριν πολλά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα χωριστεί σε πλούσιους και φτωχούς κι όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα. Τα σπίτια μας ήταν μικρά, τα μαγαζιά ήταν μικρά, η οδός Μουσών ήταν στενή, το κρεβάτι μου ήταν στενό, οι εκκλησίες ήταν μικρές, οι φίλοι μου ήταν μικροί. Και τα ρούχα μας ήταν στενά και λίγα, αφού ο παπα Γιώργης που μας τα’ δινε, δεν μας μετρούσε με τη μεζούρα. Ο κόσμος ήταν κι αυτός μικρός κι έπιανε από το δάσος του Σέιχ Σου μέχρι τη θάλασσα του Λευκού Πύργου. Η ίδια η γη ήταν τόσο μικρή, που όταν πήγα σχολείο την είδα πάνω στο τραπέζι του δάσκαλου και μπόρεσα να την αγκαλιάσω. Τ’ αυτοκίνητα και τ’ αεροπλάνα ήταν τόσο λίγα, που όταν έβλεπες ένα χειροκροτούσες και το κοίταζες ώσπου να χαθεί, γιατί θ’ αργούσες πολύ να ξαναδείς άλλο. Τηλέφωνο ούτε ακούγαμε, ούτε βλέπαμε. Για να το δει κανείς, έπρεπε να φάει ξύλο. Αν ήταν μικρός, στο γραφείο του διευθυντή του σχολείου, αν ήταν μεγάλος, στο γραφείο του διευθυντή της αστυνομίας. Το φαί ήταν τόσο λίγο, που όταν το είχαν οι άνθρωποι μπροστά τους, κάνανε το σταυρό τους σαν μπροστά σε εικόνισμα. Κλέφτες δεν υπήρχαν, γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα να τους κλέψεις. Το μόνο που έκλεβαν κάθε τόσο τα παλικάρια ήταν καμιά όμορφη κοπέλα κι αυτό γιατί ο μπαμπάς της τσιγκουνευόταν να τους τη δώσει κι αφού εκείνη προηγουμένως τους είχε κλέψει την καρδιά. Τα σπίτια δεν είχαν κλειδαριές, αλλά κανείς δεν έμπαινε από μόνος του, έπρεπε να πας εσύ ν’ ανοίξεις την πόρτα, για να καλωσορίσεις τον μουσαφίρη. Οι άνθρωποι ήταν κι αυτοί λίγοι κι αυτά που θέλανε ήταν τόσο μικρά, που στέλναν’ εμένα να τους τα φέρω. Τα μυαλά τους ήταν και μικρά και στενά και λίγα. 

Το άκουγα που το λέγανε συνέχεια ο ένας στον άλλο, ‘’στενόμυαλος είσαι’’, ‘’μικρό μυαλό έχεις’’, ‘’τα μυαλά σου είναι λίγα’’. Μου το λέγανε κι εμένα που ήμουν και μικρός και λίγος, πως το κεφάλι μου είναι άδειο και δεν έχει κουκούτσι μυαλό μέσα.

Όμως οι πιο πολλοί ήταν πρώτοι σε κάτι. Στο σπίτι μας όλοι ήταν πρώτοι σε κάτι. Ο μπαμπάς μου στο τάβλι, η μάνα μου στο ράψιμο και στην καλοσύνη, η θεία μου, η αδερφή της, στην καπατσοσύνη, ο θείος μου στις μπουνιές, ο νονός μου στην ομορφιά, η νονά μου στην τσαχπινιά, η καημένη η Κίτσα στην ασχήμια και στην κουτσαμάρα, ο αδερφός της ο Κολώνας στο κρασί και στη μουτζούρα, ο παππούς μου στη σειρά για να πεθάνει και η γιαγιά μου πρώτη σ’ όλα. Στα γράμματα ήταν τελευταία, ούτ’ ένα ήξερε, όμως δεν την ένοιαζε, επειδή αυτή, έλεγε, διαβάζει τα μάτια και τις ψυχές, ενώ με τα γράμματα διαβάζεις μόνο τις παλιοπατσαβούρες"

(«Μονοπάτι στη Θάλασσα»)

.

Ημερολόγιο από της πρόβες, ανάρτηση από τον Ιούνιο 2016

σαν ζεστή φραντζόλα ψωμί

Ημερολόγιο έμπνευσης για μια θεατρική ερμηνεία βασισμένη σε κείμενα από το βιβλίο "Το μονοπάτι στη θάλασσα" του Αντώνη Σουρούνη
Πολύ αγάπησα τον "πιτσιρικά" και λάτρεψα την γλώσσα του. 

Ι Υπήρχαν από παλιά οι εικόνες και τα συναισθήματα αρκεί να τα ανασύρω από 'κει.(25/5)

ΙΙ Παντού την συναντάω η παντού με βρίσκει εκείνη.πρόβα η ρόλος η πραγματικότητα?.(3/6)

ΙΙΙ Μεταφορά: ο καινούργιος χώρος προ(σ)καλεί να τον "γεμίσεις".(11/6)

IV πρόβα τζενεράλε.τρακ.(14/6)

V οι παραστάσεις: πρωτόγνωρη εμπειρία. όταν αρχίζεις και το διασκεδάζεις, κέρδισες το παιχνίδι (15-17/6)









ο "πιτσιρικάς" αυτονομήθηκε
 


 

σκηνοθεσία της παράστασης Ειρήνη Μελά/ομάδα Πείρα(γ)μα