ολα είναι φώς και σκοτάδι

Η πρώτη βόλτα της νέας χρονιάς στο βουνό *μέσα στο ευνόητο hang over

 το πρώτο φώς και το πρώτο σκοτάδι, η πρώτη σελήνη της νέας χρονιάς

Το ρείκι, το μέλι και τα σπίτια "των κοριτσιών"

λένε πως ότι κάνεις τις πρώτες ώρες (η μέρες) της νέας χρονιάς, αυτά θα κάνεις όλοι τη χρονιά

...και ο χορός των ξωτικών αναμιγνύεται με τα ψίθυρα των πνευμάτων

top/bottom

Ευτυχώς υπάρχουν εδώ, ανάμεσα από μετανάστες καθισμένους οικογενειακώς χάμω, πρεζάκια αδιάφορους όσο και οι οδηγοί στους δρόμους, φρικτές αδιαφορίες, ο καθένας στον κόσμο του, παρέες νέων να μπαινοβγαίνουν στα σπίτια με τα αναμμένα φωτάκια, ένας αέρας αληθινής ζωής, που με ξεκολλάει από το βύθισμα σε άχρωμη λάσπη που νιώθω τώρα τελευταία. Αν είναι να κάνεις τέχνη έτσι, τότε ναι...αφήνω όλα απ' έξω και ζώ, ερωτεύομαι, αφήνομαι, φιλοξενούμαι...στην έκθεση top/bottom των Κώστα Καζαντζή & Άκη Κόκκινου. Ανοίγω την πόρτα του εγκαταλειμμένου νεοκλασικού στον Κεραμεικό και βουτάω σε έναν κόσμο μαγικό, τρυφερό, ερωτικό, ειλικρινή και αισθητικό...είχε και καύσωνα λίγες μέρες πριν...

οι φωτογραφίες τραβηγμένες με το κινητό μου...

Ακης Κόκκινος & Κώστας Καλατζής, Top/Bottom, Κεραμεικού 28

καρτ ποστάλ από το Bergen

καρτ ποστάλ από το μπέργκεν

photo: ©isuvo

αναδημοσίευση κειμένου από:


By MrsFreud_

​​ήταν αποκαμωμένος. στεκόταν στην αποβάθρα στηρίζοντας όλο του το κορμί με την πλάτη στο κάγκελο. είχε κλείσει τα μάτια περιμένοντας ν’ ακούσει τον ήχο του τρένου πάνω στις ράγες. μόνο τότε θα τα άνοιγε.

ήθελε να επιστρέψει. γιατί οι άνθρωποι θέλουν να επιστρέφουν εκεί που ανήκουν. ακόμα κι αν ποτέ δεν ένιωσαν να ανήκουν κάπου περιμένουν μήπως η επόμενη στάση γίνει τελικά και ο σταθμός τους. ακόμα κι αν το εκεί είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. ακόμα κι αν αυτή η επιστροφή είναι απλά μια μικρή μείωση της απόστασης από τον τελικό επιθυμητό προορισμό.

είχε όλες τις σωστές λύσεις στο μυαλό του μα απέναντι του όλα τα λάθος προβλήματα. θα μπορούσε να σηκώσει το χέρι του και να παραμορφώσει την πραγματικότητα της στιγμής, την πραγματικότητα της άκρης του κόσμου γιατί δεν είχε καμιά πίστη, καμία προσδοκία για την ορθή απεικόνισή της. θα μπορούσε να παραμορφώσει όλες τις οριοθετήσεις σαν ένας μικρός εξπρεσιονιστής.

δεν σκεφτόταν τη συναισθματική φόρτιση. είχε μια αγωνία να ανοίξει τα μάτια, να ακούσει τον ήχο του τρένου επιτέλους. δεν ξέρω αν ήταν ήρωας του ίψεν ή απόγονος των βίκινγκ, ξέρω πως έτσι όπως καθόταν εκεί το αρκτικό φως ήταν σε σύγχυση με τη δύση και την ανατολή να μπλέκονται η μία πάνω στην άλλη χωρίς καμιά να μπορεί να επικρατήσει. σαν την ολονύχτια μάχη του πραγματιστή με τον ρεαλιστή, κάνεις δεν βρέθηκε το ξημέρωμα ικανοποιητικά νεκρός.

ο ήχος του τρένου ακούστηκε μαζί με τον ήλιο του μεσονυκτίου. αποφάσισε να χάσει το τρένο και συνέχισε να περιμένει. εξάλλου η αξία της αναμονής σχετίζεται άρρηκτα με το πόσο άτρωτους μας κάνει να νιώθουμε αυτός που μας περιμένει, χωρίς να απαλείφει τα τρωτά μας σημεία.

WHITE ELEPHANTS

Αξέχαστη δουλειά και έμπνευση, WHITE ELEPHANTS του Piotr Zbiersky

απολαύστε χωρίς σχόλιο/ enjoy with no comments

(νέος ελέφαντας μπήκε στην "παρέα"...για τους μυημένους)

WhiteElephants  from Piotr Zbierski 


(...)
 In White Elephants I’m making the questions about the changes that are visible in our reality being transform by emotions, personal issues. The series is making the doubt about becoming. Dissonance between memories and present as well as differences between real person, place and our imagination of it. 
White Elephants is about the balance between inconsistent states and feelings. The original idea of the series was to explore the state dissonance between feelings by looking with a sense of disappearing and longing; that is the thing which, in my opinion, makes the images important to our culture, and life: Photography exists in the way that we know it mainly because we have to die.
Also, images are the rope that ties the fragmented past back together. I believe that memories are somewhat impossible to be imagine, but a picture can create a genuine physicality and real consciousness. On the other side, there are emotions and the unknown, and together, they change everything. It is not a simple tribute to the past, but rather a story about feelings out of time; the interior projected to the exterior.

PIOTR ZBIERSKI

White Elephants - Pass by me

...εξαρτάτε από που το βλέπεις/ matter of definition /

"μην κάνεις έτσι, καλό παλικάρι φαίνεται" - 

"από 'κει που τα βλέπετε 'σεις, όλα τα παλικάρια καλά φαίνονται και όλα τα κορίτσια καλύτερα" - 

"και από που τα βλέπουμε εμείς, δεν με λες και μένα για να μάθω?"

Α. Σουρούνης, το μονοπάτι στην θάλασσα

.

"Ήταν πριν πολλά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα χωριστεί σε πλούσιους και φτωχούς κι όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα. Tα σπίτια μας ήταν μικρά, τα μαγαζιά ήταν μικρά, η οδός Mουσών ήταν στενή, το κρεβάτι μου ήταν στενό, οι εκκλησίες ήταν μικρές, οι φίλοι μου ήταν μικροί. O κόσμος ήταν κι αυτός μικρός κι έπιανε από το δάσος του Σέιχ Σου μέχρι τη θάλασσα του Λευκού Πύργου. H ίδια η γη ήταν τόσο μικρή, που όταν πήγα σχολείο και την είδα πάνω στο τραπέζι του δάσκαλου μπόρεσα να την αγκαλιάσω."

Ντάμπα, ντούμπα, ντάμπα ντούμπα...

- Για έλα δω, θα σκίσετε τα λάστιχα σας...

Και στις γέφυρες, τι κάνατε?????

- τελικά δεν είναι και τόσο δύκολο, πιο πολύ φοβιστικό

- εξαρτάται από που το βλέπεις

Μα, Πως επιβιώνουν σε αυτή την χώρα????

Με τρέλα...

τρελός είναι αυτός ή δημιουργικός, 

ελεύθερος ή αλαζώνας,

επιτυχημένος ή άκαρδος...????

Ταλαιπωρηθήκαμε τους τελευταίους μήνες, βουίζει το κεφάλι μας. 

Δεν πάει καλά ο ένας, 

έφυγε ο άλλος, 

τα παράτησε, έκλεισε, πείνασε, φώναξε...

Τον άκουσε κανείς????

.
Νοιάζεται κανείς αν ο σκύλος, η γάτα, το πουλί 

είναι αρσενικό, θηλυκό η αρσενικοθήλυκο,

για να του δώκει να φάει και να το χαϊδέψει?...

...Κανείς!!

Όλα τα βλέπεις ένα, 

και έτσι ξεχωρίζεις στο πι και φι 

ποιό είναι καλό και ποιό του Σατανά.

λέει η γιαγιά στο "μονοπάτι στην θάλασσα"

   

όλα εξαρτώνται απ'το από πού τα βλέπεις...

.

"Kλέφτες δεν υπήρχαν, γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα να τους κλέψεις. Tο μόνο που έκλεβαν κάθε τόσο τα παλικάρια ήταν καμιά όμορφη κοπέλα, κι αυτό γιατί ο μπαμπάς της τσιγγουνευόταν να τους τη δώσει κι αφού εκείνη προηγουμένως τους είχε κλέψει την καρδιά".

Α. Σουρούνης, το μονοπάτι στην θάλασσα

Photo from the series "matter of definition" (working title) by irina vosgerau

Με τα πόδια μου να πατούν σε στάχτες

Ύστερα είδαμε πως δεν ήτανε πρόσωπα
μα οι σιωπηλές χειρονομίες του ηλιοβασιλέματος…
σαν ένας θεός που τον ξέχασαν κι από το βάθος του χρόνου
καλούσε βοήθεια.
O ουρανός αμίλητος και σταχτύς
το ίδιο αδιάφορος και για τους νικητές και για τους νικημένους.
Eίδες ποτέ σου μες στα μάτια των νικημένων στρατιώτων
την πικρή θέληση να ζήσουν!
Η δυστυχία σε κάνει πάντα να αναβάλεις – έφυγε η ζωή.
οι φίλοι είχαν χαθεί
κι οι εχθροί ήταν μικρόψυχοι για να μπορείς να τρέφεσαι απ’ το μίσος σου…
…και τα μάτια σου βουρκώνουν, θαμπωμένα ξαφνικά
απο τους παλιούς λησμονημένους θεούς και τις παντοδύναμες
παιδικές ευπιστίες…
Πάνω στα υγρά τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν το γέλιο
των αγέννητων παιδιών…
και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.
Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.
Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απο τη στιγμή
που βρίσκουν μια θέση
στη ζωή των άλλων.
Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι
γίνονται οι πιό καλοί επαναστάτες.
Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή
μπροστά στο θάνατο
ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα…
Mεγάλες λέξεις δε λέγαν πια τίποτα και τις πετούσαν στους
οχετούς.
Α, εσύ δεν είδες ποτέ το ίδιο το χέρι σου να σε σημαδεύει αλύπητα
απ’ το βάθος των περασμένων.
…Θέ μου πόσο ήταν όμορφη
σαν ένα φωτισμένο δέντρο μια παλιά νύχτα των Xριστουγέννων…
Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω.
Μισώ τα μάτια μου που πια δεν καθρεφτίζουν τό χαμόγελό σου…
Η πλατεία θα μείνει έρημη
σα μια ζωή που όλα τάδωσε, κι όταν ζήτησε κι αυτή
λίγη επιείκεια
της την αρνήθηκαν.
Χωρίς όνειρα να μας ξεγελάσουνε και δίχως φίλους πιά
να μας προδώσουν…
Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουνε
μια θέση
στη ζωή των άλλων.
Ή
ένα θάνατο
για τη ζωή των άλλων…


 απόσπασμα

Συμφωνία αρ. 1, Τάσος Λειβαδίτης

Ανθισμένες Νεραντζιές

Το φως ρίχνει ακόμα σκιά

Τα όνειρα ομως άδειασαν

Τα αντικατέστησαν μικρά και ασήμαντα θέλω.

Απο τις ανθισμένες νεραντζιές τα βράδυα μεθάω

.

Καλή χρονιά

Πάντα ανατέλλει ο ήλιος, πάντα δυει...
Εκεί είναι τα βουνά, εκεί είναι η θάλασσα...δύο βήματα είναι, αν το πάρεις απόφαση.
Μετά μαθαίνεις.
Ερχονται άνθρωποι στη ζωή σου η σε τραβάνε στη δική τους.
Κάθονται και το παλεύουν η φεύγουν,
κάθεσαι και παλεύεις η φεύγεις.
Για ότι αξίζει.
Για ότι αγαπάς.
Ανοίγει κρατήρες ο πόνος, πετάς, πετάς,
τελικά καλοσωρίζεις μια καινούργια μέρα.
Μια καινούργια χρονιά.
Καλή χρονιά να'χουμε !!