το ΒΟΥΝΟ ΤΩΝ ΘΕΩΝ & ΤΡΕΛΛΩΝ  

...αποκαλούσα τα Γεράνεια Όροι, κατρακυλώντας και χοροπηδώντας στους πέτρινους δρόμους 

με τα off road λάστιχα στο μηχανάκι μου, ανακαλύπτοντας όλο καινούργιες πτυχές, κρυμμένους θησαυρούς, νερά και λειβάδια, καλύβες και πηγές, συναντούσα ολιγομίλητους ανθρώπους, που με μια κουβέντα 

έλεγαν ότι δεν μπορούσε να ειπωθεί σε δεκάδες σελίδες, και ίσως να χώραγε σε μια εικόνα.

 

 

Προχθές κάΐκε το δεύτερο 1/3, από την πλευρά των Αλκυωνίδων. Από κείνη την μεριά τώρα βλέπω το βουνό και πενθώ. 

Και επειδή δεν έχω αυτόν τον Λόγο, θα τον δώσω στον Νικηφόρο Βρεττάκο, από τα

Ποιήματα για το ίδιο βουνό

Ι

 Όχι ακόμη, δεν ήρθα να σε αποχαιρετήσω 

αδελφέ, που σε ανέβηκα
πρώτη φορά όταν ήμουν φως
σ’ ένα μίσχο. Οι περσότεροι
στίχοι μου είναι κτίσματα
πάνω σου. Κι αν ο λόγος μου
γίνονταν Λόγος, θα μέναμε όρθιοι
τότε κ’ οι δυο σαν πέτρες 

παράλληλες. Όμως μέσα
στο ανάστατο δάσος του κόσμου
σήμερα ο Λόγος δύσκολα
ακούγεται. Αλλά τα παιδιά 

το ξέρω πως μέσ’ από τα 

βιβλία μου αύριο θα μαζεύουν 

λουλούδια και πως θα μιλούν
για το θαύμα – ζωή, κοιτώντας
τον κόσμο μες απ’ τους στίχους μου.

ΙΙ

Σε ανέβαινα, σε κατέβαινα, ουρανό
φορτωμένος για τις ανάγκες μου.
Οι λέξεις μου, κάλυκες, έπρεπε
να γιομίζουν με φως. Οι στίχοι μου 

γλάστρες στου Θεού το παράθυρο.

 

 

ΧΙΙ

Θέλω να υφάνω, ν’ αποδώσω με λέξεις
το ρυθμό του νερού, που χτυπάει
στα χαλίκια κάτω απ’ τις φτέρες σου.
Ν’ ακούγεται όμοια κ’ η ψυχή μου
κυλώντας, λέξη τη λέξη, μέσα
στους στίχους μου, να ρέει
συνεχώς, καθαρά, τρυφερά,
(από δω ουρανός κι από κει ουρανός )
μουσική δωματίου μέσα στο χρόνο.

 

 

 

 

ΙΧ

Είχα ανάγκη να υπάρχεις. Να βρω 

ν’ ακουμπήσω κάπου τη λύπη μου.
Σε καιρούς όπου όλα, πρόσωπα,
αισθήματα, ιδέες, ήταν ρευστά,
χρειαζόμουν μια πέτρα στερεή
ν’ ακουμπώ το χαρτί μου.
Μην αποσύρεις την πέτρα σου,
Κύριε, και μείνουν τα χέρια μου
στο κενό. Έχω ακόμη να γράψω.

 

 

 

ολα είναι φώς και σκοτάδι

Η πρώτη βόλτα της νέας χρονιάς στο βουνό *μέσα στο ευνόητο hang over

 το πρώτο φώς και το πρώτο σκοτάδι, η πρώτη σελήνη της νέας χρονιάς

Το ρείκι, το μέλι και τα σπίτια "των κοριτσιών"

λένε πως ότι κάνεις τις πρώτες ώρες (η μέρες) της νέας χρονιάς, αυτά θα κάνεις όλοι τη χρονιά

...και ο χορός των ξωτικών αναμιγνύεται με τα ψίθυρα των πνευμάτων

moonwalking

photo isuvo

photos by isuvo

photo isuvo

photo Costas Kokkinos

top/bottom

Ευτυχώς υπάρχουν εδώ, ανάμεσα από μετανάστες καθισμένους οικογενειακώς χάμω, πρεζάκια αδιάφορους όσο και οι οδηγοί στους δρόμους, φρικτές αδιαφορίες, ο καθένας στον κόσμο του, παρέες νέων να μπαινοβγαίνουν στα σπίτια με τα αναμμένα φωτάκια, ένας αέρας αληθινής ζωής, που με ξεκολλάει από το βύθισμα σε άχρωμη λάσπη που νιώθω τώρα τελευταία. Αν είναι να κάνεις τέχνη έτσι, τότε ναι...αφήνω όλα απ' έξω και ζώ, ερωτεύομαι, αφήνομαι, φιλοξενούμαι...στην έκθεση top/bottom των Κώστα Καζαντζή & Άκη Κόκκινου. Ανοίγω την πόρτα του εγκαταλειμμένου νεοκλασικού στον Κεραμεικό και βουτάω σε έναν κόσμο μαγικό, τρυφερό, ερωτικό, ειλικρινή και αισθητικό...είχε και καύσωνα λίγες μέρες πριν...

οι φωτογραφίες τραβηγμένες με το κινητό μου...

Ακης Κόκκινος & Κώστας Καλατζής, Top/Bottom, Κεραμεικού 28

Postcards from Home

5 days ig-takeover for Postcards from Home Project

5 days of thoughts and pictures on the idea of HOME. Very inspiring. In the extraordinary company of many other inspiring works.

Thank you for following along this week on the idea of home. Thank you @photinipap for inviting me and many thanks to all contributors for their inspiring works. Postcards from home is an art community project that brings people together to reflect, create and send a postcard on the idea of home. I'll continue sharing my personal photos @isuvo Day 5 is mysterious as is the idea of home. You never see it clear but it is always around you. Home is protecting and holding you down. As you are longing for it, the same you are trying to be released from it #postcardsfromhomenet #home #mysterious #protection #net #holding #escape #isuvo #NodollsNomonsters

A post shared by Postcards from home (@postcardsfromhomenet) on May 30, 2017 at 12:21am PDT

Der Rauch steigt Weiss zum Himmel auf

Photo series by isuvo

'Ολα είναι Transit, και ενώ οι εικόνες περνάνε, και τα τοπία, οι ανθρώπινες παρεμβάσεις, οι φθορές τους και η ιστορία τους, τελικά συνθέτουν ένα τοπίο αξιών, ονείρων, φιλοδοξιών και ματαιοτήτων.

'Οταν έγινε η επίθεση στο Christkindles Markt στο Βερολίνο, ήμουν σε transit, μάλλον στον αέρα. 

Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό, για να αγκαλιάσω τον πόνο, αλλά και την προσπάθεια να κατανοήσω και να αγαπήσω όλα αυτά που συμβαίνουν στην χώρα που μεγάλωσα, ήταν αυτά τα φευγαλέα ανοίγματα σε μια ψυχή που κατά τα άλλα κρύβεται και κλείνεται.

Alles ist Transit, und während die Bilder vorueberziehen, und Landschaften, menschliche Eingriffe, deren Verfall und Geschichte, letztendlich eine Landschaft die Werte, Träume, Ambitionen und Eitelkeiten zum Inhalt hat. 

Als der Angriff, iauf dem Christkindles Markt in Berlin stattfand, war ich auf Transit, sozusagen in der Luft. 

Das erste, was mir in den Sinn kam, um den Schmerz zu umarmen, aber auch alle die versuche, zu verstehen und zu lieben, was in diesem Land geschieht, wo ich aufwuchs, waren diese flüchtigen Einblicke in eine Seele, die sich ansonst versteckt und geschlossen haelt.