Οι Πόλεις και τα Μάτια

Χριστογεννιάτικη ποδηταλοβόλτα - με απ'όλα: άστυ και πολιτισμός, κόσμος και ερημιά, παραλία και δάσος, μνήμες και όνειρα, φίλους και ξένους, γνώριμα και ασυνήθιστα, φαντασία και και κούραση και λίγη τρέλλα.

 Και όλα αυτά έδω, στην πόλη που ζούμε καθημερινά...

"θέλει αγάπη για να δεις αυτό που βρίσκεται πίσω απ’ το προσωρινά άσχημο. Και αν το άγνωστο δεν είναι οφθαλμοφανές, θέλει προσπάθεια πρώτα για να το γνωρίσεις.."
Ιταλο Καλβίνο

καρτ ποστάλ από το Bergen

καρτ ποστάλ από το μπέργκεν

photo: ©isuvo

αναδημοσίευση κειμένου από:


By MrsFreud_

​​ήταν αποκαμωμένος. στεκόταν στην αποβάθρα στηρίζοντας όλο του το κορμί με την πλάτη στο κάγκελο. είχε κλείσει τα μάτια περιμένοντας ν’ ακούσει τον ήχο του τρένου πάνω στις ράγες. μόνο τότε θα τα άνοιγε.

ήθελε να επιστρέψει. γιατί οι άνθρωποι θέλουν να επιστρέφουν εκεί που ανήκουν. ακόμα κι αν ποτέ δεν ένιωσαν να ανήκουν κάπου περιμένουν μήπως η επόμενη στάση γίνει τελικά και ο σταθμός τους. ακόμα κι αν το εκεί είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. ακόμα κι αν αυτή η επιστροφή είναι απλά μια μικρή μείωση της απόστασης από τον τελικό επιθυμητό προορισμό.

είχε όλες τις σωστές λύσεις στο μυαλό του μα απέναντι του όλα τα λάθος προβλήματα. θα μπορούσε να σηκώσει το χέρι του και να παραμορφώσει την πραγματικότητα της στιγμής, την πραγματικότητα της άκρης του κόσμου γιατί δεν είχε καμιά πίστη, καμία προσδοκία για την ορθή απεικόνισή της. θα μπορούσε να παραμορφώσει όλες τις οριοθετήσεις σαν ένας μικρός εξπρεσιονιστής.

δεν σκεφτόταν τη συναισθματική φόρτιση. είχε μια αγωνία να ανοίξει τα μάτια, να ακούσει τον ήχο του τρένου επιτέλους. δεν ξέρω αν ήταν ήρωας του ίψεν ή απόγονος των βίκινγκ, ξέρω πως έτσι όπως καθόταν εκεί το αρκτικό φως ήταν σε σύγχυση με τη δύση και την ανατολή να μπλέκονται η μία πάνω στην άλλη χωρίς καμιά να μπορεί να επικρατήσει. σαν την ολονύχτια μάχη του πραγματιστή με τον ρεαλιστή, κάνεις δεν βρέθηκε το ξημέρωμα ικανοποιητικά νεκρός.

ο ήχος του τρένου ακούστηκε μαζί με τον ήλιο του μεσονυκτίου. αποφάσισε να χάσει το τρένο και συνέχισε να περιμένει. εξάλλου η αξία της αναμονής σχετίζεται άρρηκτα με το πόσο άτρωτους μας κάνει να νιώθουμε αυτός που μας περιμένει, χωρίς να απαλείφει τα τρωτά μας σημεία.

Ανάμεσα στα χρόνια

Το'φτιαξα "ανάμεσα από τα χρόνια", και ακόμα κάπως έτσι μετέωρη νιώθω...

ή

μια μέρα με το ποδήλατο-ένα προσωπικό φωτό-άλμπουμ

αντί για ανάλυση και ρετροσπεκτίβα, στην θέση μεγαλόπρεπων ευχών, 

με μία μυρουδιά από wonderland, μια μέρα του Δεκέμβρη

Καλή χρονιά με όλα τα "μετέωρα" συναισθήματα για το 2016!!

watch on vimeo

.

δώρο χριστουγέννων

Χειμώνας στην Αθήνα,
κοιτάζω ψιλά, για να θυμηθώ τα όνειρα, να θυμηθώ να ταξιδεύω,
κοιτάζω χαμηλά, να προσέχω που πατάω, να χαϊδεύω με το βλέμμα,
μόνο ευθεία δεν μπορώ να κοιτώ, αποπροσανατολίζομαι από τα βλέμματα που αποφεύγουν τα άλλα βλέμματα. δεν συναντιόμαστε πλέον.
Πως να γιορτάζεις?
Περπατάω στην πόλη
ώσπου συναντάω ένα βλέμμα
τις περισσότερες φορές είναι των παιδιών!
και απαντιέται το αμυδρό χαμόγελο
με μια νέα απορία:θα μου δείξεις κάτι καινούργιο,
κάτι ωραίο?
Καλές γιορτές!