ολα είναι φώς και σκοτάδι

Η πρώτη βόλτα της νέας χρονιάς στο βουνό *μέσα στο ευνόητο hang over

 το πρώτο φώς και το πρώτο σκοτάδι, η πρώτη σελήνη της νέας χρονιάς

Το ρείκι, το μέλι και τα σπίτια "των κοριτσιών"

λένε πως ότι κάνεις τις πρώτες ώρες (η μέρες) της νέας χρονιάς, αυτά θα κάνεις όλοι τη χρονιά

...και ο χορός των ξωτικών αναμιγνύεται με τα ψίθυρα των πνευμάτων

"Πορφυρές μέρες" στον Υμηττό

Με τα πόδια μου να πατούν σε στάχτες:

άκουγαν οι άποιροι τους έμπειρους, πρόσεχαν οι δυνατοί τους αδύναμους, βοηθούσαν οι νέοι τους παλιούς, εμψύχναν τους γενναίους, φρόντιζαν τους μαχόμενους, προστάτευαν όλους, δούλευαν σκληρά, με ρυθμό, ηρεμία, συγκεντρμένοι, δυναμικά...

τόσα άλλαξαν από την τελευταία στιγμή που "πάτησα" στο συγκεκριμμένο σημείο...Φεύγοντας ο διάλογος με έναν εθελοντή πυροσβέστη: Κουραστ'ηκαμε...κουράστηκα...ναι...έγινε όμως δουλεια...καναμε δουλειά,ε...καλή ξεκούραση...(Making-of των φωτογραφίων, αρα και ο τ'ιτλος αναπόσπαστος)

"Πορφυρές μέρες" στον Υμητό https://plus.google.com/photos/110442902186954020543/albums/6172577988276621105?authkey=CIbzkurk7I6elwE
Posted by πορφυρές μέρες on Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

Κάτι άλλαξε οριστικά

Όταν κάψανε την Δυτική Πελοπόννησο και ο ουρανός είχε σκοτεινιάσει τόσο που ο ήλιος φαινόταν κατακόκκινος και η στάχτη που έβρεχε στην Σπάρτη, απ'όπου πέρναγα εκείνη την ημέρα με το μηχανάκι μου, μύριζε ήδη ανθρώπινο κρέας, εκείνες τις μέρες έννιωθα ότι κάτι αλλάζει οριστικά. Πέρα από την ανθρώπινη συγκίνηση, την θλίψη, την αλληλεγγύη με τους πληγέντες, την ανάλυση των γεγονότων, τα όποια λάθη που είχαν γίνει. Είχα μια αίσθηση ότι ποτέ δεν θα υπάρξει αρκετό πράσινο να ξαναφυτρώσει, ποτέ δεν θα υπάρξουν αρκετοί μαστόροι να επισκευάσουν τις ζημειές, ποτέ ο πνευματικός και αληθινός έρας που αναπνέουμε δεν θα είναι πιά ίδιος.
.

 

Όταν κάψανε την Πάρνηθα, κάψανε το σπίτι μου. Το δάσος όπου ο παππούς μου πήγε την γιαγιά μου "βόλτα στην εξοχή", το βουνό στο οποίο έμαθα να οδηγάω εντούρο-μηχανάκι, όπου γνώριζα ανθρώπους που το ήξεραν καλύτερα και από την τσέπη τους και με την σειρά τους μου την έδειξαν και μένα, το βουνό το οποίο έβλεπα μέχρι πριν λίγα χρόνια από το παράθυρο της κουζίνας μου το πρωϊ (μέχρι που έχτισαν πολυκατοικίες στην θέση των τελευταίων εναπομείναντων μονοκατοικιών), ένα από τα βουνά τα οποία ήταν υπέυθυνα από αρχαιοτάτων χρόνων για το "καλό κλίμα της Αττικής".  
.

  

Όταν έκλεισαν την Ολυμπιακή, έκλεισαν μια εταιρία "σήμα κατατεθέν" για την Ελλάδα.
Ήταν συνδεδεμένη με μεγάλα ονόματα και μεγάλα όνειρα.Τίποτα δεν εξυγειάνθηκε, πουθενά δεν επιδιορθώσαμε τα λάθη του παρελθόντος, ούτε τα αγαπήσαμε, πουθενά δεν είδα ανάπτυξη με βάση τις ρίζες μας, τις εμπειρίες και την ιστορία.

Ότι μου άφησε ο παππούς μου, είναι οι ιστορίες που άκουγα. Δεν υπάρχουν τα σπίτια, οι χόροι, οι εταιρίες, να τις παραλάβουμε και να τις δουλεύουμε καλύτερα, πιό σύγχρονα, με νέες ιδέες.
.

 
Πώς να φτιάχνεις μια καλύτερη, σύγχρονη τηλεόραη, αν δεν έχεις καν τηλεόραση? Που θα παίξουμε τα ντοκιμαντέρ, τι θα κάνουμε τα αρχεία της ΕΡΤ, υλικούς φορείς ενός μεγάλου μέρους του πολιτισμού και της μνήμης μας?
Των απλών αναμνήσεων μιας ζωής με την παρέα μας, τους ανθρώπους που ήταν δίπλα μας και είναι, στο ίδιο τραπέζι, στο ίδιο μονοπάτι, που σου'διναν ένα ποτήρι νερό και τους έδινες ένα χαμόγελο μετά από μια μέρα δουλειάς.

.

  

Με συγκίνησε η εικόνα χιλιάδων που ήρθαν για συμπαράσταση στην ΕΡΤ. Κουβεντιάζαμε με την παρέα μου, συναδέλφους, φίλους, γνωστους. Προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι μας συμβαίνει. Αυτό που με τρόμαζε δεν ήταν ο αριθμός των δυόμιση χιλιάδων ανέργων. Αυτό που δεν χόραγε στο μυαλό μου ήταν η εικόνα που δεν είδα, κάποιων τεχνικών με ειδικές γνώσεις, περιφρουρισμένων από δυνάμεις ΜΑΤ, με την υπογραφή μιας υπουργικής απόφασης, ύπο την εντολή ξένων επιτηρητών, να ανεβαίνουν στον Υμηττό και να κατεβάζουν τον διακόπτη της δημόσιας τηλεόρασης. Black out.

χωρίς λόγια

Χωρίς λόγια σήμερα...

ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ

Κάποτε στον Υμηττό...

ενας φίλος έγραψε με αφορμή αυτή την φωτογραφία:

Καλησπερα ...στο βουνο αυτο εζησα απο τα ποιο ομορφα παιδικα και προπολεμικα μου χρονακια...ατελειωτες διαδρομες στην γαλοπουλα τουμπες και χανζαπλαστ ,νερακι απο την πηγη,ατελειωτη απολαυση ονειροπολωντας απο τα ρανταρ πιατο ολο το Πεκανοπεδιο,κλαματα και οδυρμους , αποπλανηση και παραπλανηση,ραχατι και απαξιωση και ολα τα καλα του Θεου...εκει γεννηθηκα!!και εκει αγαπησα...εμεις αγαπαμε τον τρελο ακομη ποιο τρελα και απο τον Χατζη,Χατζηδακι'μ...ροκαραμε ατελειωτες ωρες μεσα στις πλανες μας ,,και μαθαμε να μην χρωσταμε σε κανενα π@@στη,τιποτα!!τωρα αλλαξα βουνο και με εχει συνεπαρει αυτο το εξ ισου πανεμομορφο της Πεντελης...μια απο τα ιδια με μικρες παραλλαγες....ειναι πολυ ποιο χαροκαμμενο απο τους αχρηστους της ζησης,,,,αλλα εγω εξακολουθω και θυμαμαι ολα τα δεντρα μου...δεν κανω ρουπι χωρις αυτα ...οσο και να νιωθω μονος μες την πλουσια καθημερινη μου ζηση γεματες υποχρεωσεις...και εγινα και Νησιωτης...αλλα εγινα και μηχανοβιος ταξιδιαρης ...την τυχη μου...!και παρεπιπτοντως αυτοι οι τυποι παιζανε στο βουνο και μου διωχνανε τα Μελισσια και δεν εγινα Μελισσοκομος ....αλλα ξερω πως δεν ειμαι ενας κηφηνας οσο και να σκουζει η Γατα μου...!!χαχα.μαλλον κοιματε στα βαθεια της τα ονειρα ακομη...και τα μπερδευει με την πραγματικοτητα της....ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ,,,εγω μια ζωη σαν τον Απικο εμαθα να ειμαι...Να φανταστεις πως καπου στα δεκαξι μου...Ο Αειμνηστος Νταραλας...(καμια σχεση με τον απογονο του) μας ειχε τραγουδησει ''το βουνο'' ΡΕΑΛ χωρις εισητηριο!!ειχε μια αγαπητικια που λατρευε και ποθουσε....ολοι οι Παστρικοι της πιατσας την λεγανε που@@να αλλα εμεις οι μικροι την Λατρευαμε γιατι ηταν Κυρια....οπως κι αυτη !!και μολις ο Λουκας το ενιωσε εγινε Παταγος...ερχοταν συχνα πρωι-πρωι.04:30 το ξημερωμα και επινε ουζα στο Καφενειο (το μοναδικο)που ανοιγε τετοια ωρα στην αφετηρια των λεοφωρειων στην Μεταμορφωση,,,κι εμεις περιμενα με το πρωτο για να παμε για δουλεια ....και οπως καταλεβαινεις η κοπανα εγινε το αιμα μας...!!ΑΥΤΑ που λες με το Βουνο...μας εμαθε πως οι ανθρωποι και αγαπανε και πονανε ...περα απο τις προσωπικες μας ανησυχιες...(οικογενεια μας δηλ.)..γιατι κι απο εκει πηρα τα πιο ομορφα στην καρδια μου για φυλακτο πιστευω ακραδαντα,!!

Η ΑΠΆΝΤΗΣΗ Με πέτυχε στο κέντρο στη καρδιά....εκεί που αγαπάω και πονάω...Οι στιγμές που έχω ζήσει στα βουνά είναι ο πλούτος μου και δεν θα'θελα να τις άλλαζα με τίποτα, ούτε με όλα τα λεφτά του κόσμου...αλλά εκεί έξω που τριγυρνάω στις μέρες μας και μέσα στην σκληρότητα και εισπράττω παρ'όλα αυτά ένα χαμόγελο κάθε μέρα, με γυρίζει σε εκείνα τα μέρη...το βουνό είναι σκληρό, αλλά δεν είναι μίζερο...ανταποδίδει...κάποτε...
Τώρα τα βράδυα ζηλέυω την γάτα μου που κουλουριάζεται και ονειρευεται...επειδή επικίνδυνα αρχίζουν τα δικά μου όνειρα να στρέφονται προς τα πίσω αντί για πρός τα εμπρός...και αυτό με τρομάζει...
Το μόνο που μου δίνει δύναμη να μην φοβάμαι είναι αυτό που έμαθα σε αυτές τις στιγμές: μια πηγή που σου δίνει νερό...παρέα γύρο από την φωτιά...νύχτες με ξάστερο ουρανό...ανατολή πάνω από βουνοκορφές...φωλιές κάτω από τον ίσχυο για μεσημεριανούς ύπνους...την Αθήνα πιάτο στα πόδια μου...τούμπες αμέτρητες...μονοπάτια παλιά και φρεσκοανοιγμένα...χαμόγελα κούρασης και ένα τσιγαράκι καθισμένη σε έναν βράχο...βατόμουρα και κούμαρα...μυρωδιές που μαθαίνεις να ξεχωρίζεις...όπως τους ανθρώπους
Χάρτες, διασταυρώσεις, αποφάσεις...καλώς τους ταξιδιώτες...φέρνουμε νέα...περιγραφές για να μην χαθούμε...την τόσο σημαντική ερώτηση:από πού έρχεσαι και που θέλεις να πάς...
Πόνος για ανθρώπους αγαπημένους που χάθηκαν, πόνος που πέταξα στον ανοιχτό ουρανό...σύννεφα που τρέχουν με τα πουλιά...συναντήσεις...φιλαράκο, κάτι μοιραζόμαστε...