Χωμάτινο 5ήμερο στη Βόρεια Πίνδο (7νάνοι & η χιονάτη vol2)

Χωμάτινο 5ήμερο στη Βόρεια Πίνδο

Οι 7νάνοι & η χιoνάτη σε κείμενο του Λάμπρου, όχι μόνο ταξιδιωτικό - δεν έχω να προσθέσω τίποτα

Μόνο βουνά…

Η βόρεια Πίνδος έχει μια ιδιαίτερη θέση στη καρδιά μας για πολλούς λόγους.
Διατρέχεται από ατελείωτους χωματόδρομους και ορεινά περάσματα. Μαζί με τον ορεινό όγκο
της Ροδόπης διαθέτει τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα στη χώρα. Φιλοξενεί μία σειρά από
Εθνικούς Δρυμούς και προστατευνένες περιοχές. Και οι άνθρωποί της, σμηλευμένοι από
τις δυσκολίες και την απομόνωση θα προσφέρουν τη φιλοξενία τους δίχως δεύτερη σκέψη.

Εκείνος που θα γνωρίσει αυτά τα βουνά και τους ανθρώπους τους,
δεν θα γυρίσει ποτέ ξανά ο ίδιος στο σπίτι του.

Μέρα 1η: Αθήνα – Βόιο Κοζάνης

Η περιπλάνηση αυτή είχε σα σκοπό να ξεκινήσει από το Γράμμο και καβαλώντας τη ραχοκοκαλιά
της Πίνδου να φτάσει όσο πιο νότια γίνεται. Έτσι, τη πρώτη μέρα τη περάσαμε (κάπως βαρετά)
στην Εθνική οδό και σε επαρχιακούς δρόμους μέχρι το πρώτο καταλημά μας, τη Βουχωρίνα Βοίου,
στο νομό Κοζάνης όπου στο καφενείο του χωριού, ο Θωμάς και η Ζαχαρούλα μας περιποιήθηκαν και
με το παραπάνω!

   
Η βροχή μας συνόδεψε σχεδόν μέχρι τη Λαμία, αλλά οι υπολοιπες μέρες ήτανε καλοκαιρινές

Ο ποταμός Βενέτικος στα Γρεβενά.

Μέρα 2η: Βόιο-Γράμμος

   Πρωινό ξύπνημα στη Βουχωρίνα Βοίου

   
   Η βενζίνη ήτανε ένα μόνιμο πρόβλημα αφού λόγω κρίσης έχουν κλείσει πολλά βενζινάδικα στα χωριά.
Αργά το πρωί φτάσαμε στη κοιλάδα του Γράμμου όπου βολτάραμε τριγύρω, δοκιμάζοντας κάποιες
διαδρομές, αλλά δυστηχώς πολλά περάσματα ήτανε κλειστά.

Η Γράμμουστα

   Ανασύνταξη στη Γράμμουστα. Ένα ατύχημα, ευτυχώς όχι σοβαρό, μας έδειξε την ανοιχτή καρδιά
των ανθρώπων που ζουν εδώ.

   Η βρύση στη θέση Σγούρος. Στο δρόμο για τις λίμνες Αρρένες.(Μουτσάλια)

Στη λίμνη Μουτσάλια. Μαγευτική όλες τις εποχές του χρόνου.

Μέρα 3η: Σαμαρίνα – Βάλια Κίρνα – Βάλια Στάθη – Βάλια Κάλντα.

Η Φανή είναι ένας νέος άνθρωπος που δεν επέλεξε την ευκολία της πόλης, αλλά παλεύοντας με όλες τις
αντιξοότητες διατηρεί με πολύ όρεξη και μεράκι, ένα ωραίο καφέ-εστιατόριο στο χωριό Χρυσή.
Μας τάισε, μας φιλοξένησε και μας περιποιήθηκε σαν να μας ήξερε από χρόνια! Θρέφουμε απεριόριστο
θαυμασμό για ανθρώπους σαν τη Φανή και την ευχαριστούμε από τη καρδιά μας. 

 Πρωινό στης Φανής (Breakfast at Tiffany’s).
Του Θοδωρή γελάνε και τα μουστάκια του.

Το άδειο πια σχολείο στη Χρυσή.

 Η γέφυρα Κουσιουμπλή. Στο δρόμο για Σαμαρίνα.

Κάποιοι κρέμασαν αυτή την άτυχη αλεπού από το λαιμό προκειμένου να ξoρκίσουν το χειρότερο
εφιάλτη τους: Το γεγονός ότι ο άνθρωπός δεν είναι κυρίαρχος πάνω σε αυτό το κόσμο. Αλίμονο…
Και το πιο συνοπτικό βιβλίο φυσικής ιστορίας να είχαν διαβάσει, θα γνώριζαν πως είμαστε απλά μια
στιγμή στη ζωή αυτου του πλανήτη.

Σαμαρίνα

Βάλια Κίρνα. Η κοιλάδα του διαβόλου.

Στη καρδιά της Βάλια Στάθη.

 

Δρόμος στη Βάλια Στάθη.

   Στο δρόμο για Βάλια Κάλντα. Στο βάθος ο Σμόλικας.

Μαύρη πεύκη στον Εθνικό Δρυμό της Βάλια Κάλντα.

Τα βοσκοτόπια Τζίνα.

 Το εγκατελειμένο βενζινάδικο στο χωριό Μηλιά. Δείπνο στο χωριό Παναγιά.

Από τη Παναγιά περνά τώρα η Εγνατία Οδός. Ο πολιτισμός μαζί με όλα τα καλά που φέρνει,
φέρνει και αλλοτρίωση στις σχέσεις των ανθρώπων. Πέρα από τη ψυχρότητα κάποιων κατοίκων,
η χρέωση που μας έκαναν στη ταβέρνα της κεντρικής πλατείας ήτανε υπερβολική.
Αλλά ταξίδι χωρίς απρόοπτα και κακοτοπιές δεν είναι ταξίδι. Απλά τώρα ξέρουμε…

Μέρα 4η: Ορεινά Τρίκαλα – Λίμνη Πλαστήρα.

 Πρωινό ξύπνημα όπως πρέπει: Με κουδουνίσματα. Ο φύλακας πούλησε το κοπάδι για λίγο ψωμί με μερέντα…

Στο Κάμπο του Δεσπότη. Μπροστά μας ανοίγεται ο όγκος των ορεινών Τρικάλων.

   Παιχνίδια και πορτραίτα στο χιονοδρομικό του Ανήλιου.

   
Στάση στο Κουκουφλί. Η Μονή Δολιανών με τους 12 τρούλους. Στον αυχένα του όρους Γκολέμι.

   
Στη βρύση Κόρπου.

Ο δρόμος που συνδέει την Άνω Παλαιοκαριά με την Ορεινή Αργιθέα.

Κατηφορίζοντας προς τη Παλαιοκαριά.

Αφού ο δρόμος για Αργιθέα δεν μας έκανε τη χάρη, αποφασίσαμε να πάμε ασφαλτάδα μέχρι τη λίμνη Πλαστήρα
και ίσως λίγο νοτιότερα για να έρθουμε πιο κοντά στην Αθήνα. Τελικά καταλήξαμε στο Σαραντάπορο και
στη ταβέρνα της Βούλας. Το ταξίδι μας δεν θα μπορούσε να είχε καλύτερη κατάληξη. Η Βούλα, μια αντίστοιχη
περίπτωση με τη Φανή, μας σκλάβωσε με την περιποίησή της, τη φιλοξενία της και το εκπληκτικό φαγητό της.

Μέρα 5η: Σαραντάπορο – Αθήνα.

Πρωινό καφεδάκι στη Βούλα.

Το ταξίδι πέρα από εμπειρία και γνώση είναι και σχέσεις: Σχέση του ταξιδιώτη με τους συνταξιδιώτες του,
σχέση με το μέσον που επιλέγει να ταξιδέψει, σχέση με το μέρος που επισκέπτεται, τη φύση και την ιστορία,
σχέση με τους ντόπιους και τους ανθρώπους που γνωρίζει.
Ευχαριστούμε θερμά τους Θωμά και Ζαχαρούλα από το χωριό Βουχωρίνα, τη Φανή από το χωριό Χρυσή και
τη Βούλα από το χωριό Σαραντάπορο. Όσο για εσάς τους αναγνώστες… Καλή αντάμωση στα βουνά της Πίνδου!

Νοέμβρης, ξανά

Εν το μεταξύ μπήκε ο Νοέμβρης για τα καλά, και ας μην άφηνε ο καιρός να το βλέπουμε με την πρώτη ματιά. Την επιφανειακή, την ματιά του φαίνεσθαι, την εφήμερη, ψυχωτική. Σήμερα είμαι καλά, λέει. Άθικτη, ξεκομμένη, ατσαλάκωτη, γυαλισμένη από τους συμβούλους life-style.

Και όμως μπήκε βαθιά ο Νοέμβρης, και από το χώμα βγαίνει η φωνή του τόπου, όλες οι φωνές των γενιών που το πάτησαν και το μύριζαν, το καλλιέργησαν, το ύμνησαν και το πρόδωσαν.

Πήγα να μαζέψω τις ελάχιστες ελιές, για να'χουμε το "δικό μας" λάδι. Και μες την καρδιά μου ακόμα ματώνουν οι τρύπες που άφησαν οι ρίζες των ελαιόδεντρων που είχε φυτέψει ο παππούς μου για την γιαγιά μου.
Θύμα χρηματιστηριακών σκέψεων και ανεβοκατεβασμάτων οικοπεδικών αξιών.

Η δουλειά μου πλέον δεν έχει σπίτι,
τραγουδάει ύμνους σε κωφούς,
τους μαθαίνω να ακούνε
όπως μιλάω - με εικόνες.
Αέναος ταξιδιώτης και
συλλέκτης ιστοριών,
που συνθέτουν το παζλ της ζωής.

Πολύ με εκφράζει το κείμενο του Γιώργου Τυρίκου-Εργά, όπως το 
δημοσίευσε στην σελίδα του στο facebook.

Όσο σκέφτομαι την τοποθεσία. Λέω το όνομά της, το λέω για να το ακούσω. Συκαμιά. Προσπαθω να εννοήσω τα μεγέθη. Τον Μυριβήλη τι έγραφε πριν ενενήντα τόσα χρόνια...Όσο βλέπω τη Παναγιά Γοργόνα και στα πόδια της, λέμβους προσφύγων ξανά, ξανά το έτος δυο χιλιάδες δεκαπέντε. Τι παιχνίδια είναι αυτά; Αν είχαν στόμα οι πέτρες οι πικρές, αν είχε στόμα αυτή η γη...Μόνο εμείς έχουμε στόμα όμως.

 Οι άνθρωποι στη Λέσβο μαζεύουν αυτές τις μέρες τον ευλογημένο καρπό της ελιάς. Στα χωράφια προσκυνούν τη γη, άλλοι γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς κι ας μη βγαίνει ολόκληρο το μεροκάματο, άλλοι γιατί απλά θέλουν να έχουν το δικό τους λάδι κρυμμένο σαν θησαυρό από τη γη των παππούδων και των γιαγιάδων τους, μια μυσταγωγία. 

Κι όμως τα περισσότερα λιόδεντρα θα παραμείνουν αμάζευτα. Αυτός ο τόπος συνεχίζει τους κύκλους του και στην πραγματικότητα το μόνο που θα έπρεπε να κάνουμε είναι να συνταιριάσουμε αυτούς τους κύκλους με την πορεία του δικού μας σώματος. Με αυτά που πραγματικά έχουμε ανάγκη, να ξέρουμε και να έχουμε, τα ελάχιστα. Έχουν σοφία αυτές οι πέτρες, αυτό το χώμα, αυτή η θάλασσα και μπορεί να μην έχουν στόμα, έχουν όμως μνήμη, σημάδια, ξεχωρίζουν συνέχεια το ουσιώδες από το άχρηστο. Η Παναγιά είναι γοργόνα, εδώ πνίγηκε η προσφυγοπούλα από τη Μικρά Ασία, εδώ πνίγεται ακόμα στο πρόσωπο της γυναίκας από τη Συρία. 

Εδώ φυτεύτηκε η μουριά και η ελιά από τους κυνηγημένους, αυτούς που δεν τους ήθελαν στον οικισμό και τους έδιωξαν να μένουν κοντά στη θάλασσα, στο μάτι του καιρού, εδώ υπάρχουν ακόμα τα δέντρα, χαρακωμένα με ημερομηνίες, αμάζευτα, πλούτος για όλους. Εδώ η θάλασσα, εδώ η γη, εδώ οι άνθρωποι, ξανά.
Όσο κοιτάς τριγύρω τόσο σίγουρος είσαι : αυτός ο τόπος έχει να δώσει για όλους. Είναι τόσο πλούσιο το νησί της Λέσβου, είναι τόσος πλούσιος όλος ο πλανήτης να μην λείψει ποτέ κάτι σε κανέναν. Σε κάθε εποχή να είναι εδώ οι λύσεις και σε κάθε εποχή να μην υπάρχει κανένα έλεος για τον πιο αδύναμο...

Γιώργος Τυρίκος-Εργάς

Dourgouti Island Hotel

Dourgouti Island Hotel

Φεύγω με την φαντασία, φεύγω με την μνήμη, φευγω από το φόβο, φεύγω μένοντας...

44 εικόνες από την performance στο Δουργούτι από την UrbanDig/όχι παίζουμε

Το ροζ που δεν ξέχασα

Κάτι έμεινε από το καλοκαίρι, μια αύρα, ένα αεράκι που μυρίζει θάλασσα, καλοσύνη, ζέστη,   κρασί, παραμύθι και κάτι άγνωστο πίσω από την επόμενη γωνία

Οι δουλειές σε παγωμένο χρόνο, αιώνες ίδιες κινήσεις, χέρια μαζεύουν, ξεδιαλέγουν, απλώνουν, γυρίζουν. Οι γεύσεις πηγάζουν στο βάθος χρόνου, οι φωνές και τα λόγια αλλάζουν, επαναλαμβάνονται

Η μελαγχολία στο ξεκίνημα του δρόμου, κάθε λεπτό ένας αποχαιρετισμός, κάθε λεπτό μια ζεστή νοσταλγία, μια φευγαλέα σκέψη

τρυφερότητα, αεράκι σαν χάδι, δροσιά το ύστατο αγαθό

Και μετά χαιρετάς, η ζωή είναι μπροστά, κλειδώνεις το σπίτι και φεύγεις. 

Εσύ επιβιώνεις αλλού πλέον

κρινάκια, το λευκό και το μπλε

καλοκαιρινό Ι: κρινάκια, το λευκό και το μπλε

Reblogged από "Το Βυτίο"

[Ως συνήθως, χύμα σημειώσεις, αυτή τη φορά όχι σε τετράδιο, αλλά στο κινητό.]

Ξεκινήσαμε με το ερώτημα αν υπάρχει ακόμη καλοκαίρι.

Η δραματική επικαιρότητα, η σκληρή στάση δηλαδή του ελληνικού κράτους και της Ε.Ε. απέναντι στους πρόσφυγες, ακόμη και για τους πιο τυφλούς ή αδιάφορους έδειξε ότι αυτό που ζούμε φυσικά και δεν είναι τα ίχνη μιας κάποιας «ανθρωπιστικής κρίσης», όπως ίσως θέλουν να πιστεύουμε όσοι νομίζουν ότι το πρόβλημα έπεσε απ’ τον ουρανό και «τι να κάνουμε, έχουμε τα δικά μας προβλήματα». Το Πεδίον του Άρεως ήταν αποκαλυπτικό και κατά τη γνώμη μου ο καθένας μπορούσε να βγάλει άπειρα πολιτικά και προσωπικά συμπεράσματα από την πρώτη κιόλας επίσκεψη. Δεν είναι της παρούσης να σκεφτείς ότι μετά από το Πεδίο του Άρεως ό,τι και να πεις για  αυτό το πράγμα που αυτοαποκαλείται «αριστερή κυβέρνηση» θα είναι λίγο. Αυτό το ποστ είναι καλοκαιρινό, μακριά από μας η πολιτική.

Ακόμη υπήρχε όλο το καλοκαίρι η ιδέα ότι αυτό που ακολουθεί μετά από τις όποιες διακοπές θα είναι απείρως χειρότερο απ’ ό,τι έχουμε φανταστεί. Η ιδιαιτερότητα του να ζεις χρεωμένος, εσύ κ οι φίλοι σου για καιρό, είναι ότι το χρέος αυτό διαρκώς μεγαλώνει, ρουφώντας όχι μόνο την όποια οικονομική δυνατότητα για κάτι άλλο, αλλά κυρίως την ψυχική δύναμη να αντιμετωπίσεις τον κόσμο στο σύνολό του. Η κατάργηση του μέλλοντος, η κατάργηση του οποιουδήποτε επιθυμητού ενδεχόμενου στην πραγματικότητά σου, συνιστά ένα χτύπημα πολύ βαρύ, αφού τελικά δεν μπορείς να ζήσεις πουθενά. Το τώρα είναι μια διαρκής αγωνία, το χθες έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να προσφέρει πολλά περισσότερα από λίγη νοσταλγία (που δεν είναι και πάντα ακριβώς βοηθητική) και το αύριο, όπως ξαναείπα, είναι ανύπαρκτο. Συνεπώς είσαι καταδικασμένος στη διαρκή υστερία του παρόντος.

Υπάρχει το άδραξε τη μέρα, υπάρχει και το αν βγάλεις κι αυτή τη μέρα, πάλι καλά να λες.

***

Έχοντας στο νου και τα παραπάνω, κάποιες στιγμές μάλλον έχασα τα λογικά μου, μ’ έπιασε κάτι και σκεφτόμουν σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

Ήμουν στη θάλασσα και κοιτούσα το σωρό τα μαγαζιά που συνωστίζονταν πάνω στην παραλία. Καφετέριες – εστιατόρια – μίνι μάρκετ – μπιτς μπαρ – σκέτα μπαρ – ενοικιαζόμενα δωμάτια. Όλα αυτά τα λευκά σπιτάκια, κτιριάκια, μαγαζάκια κολλητά στο μπλε της θάλασσας. Το λευκό και το μπλε. Το λευκό και το μπλε. Και οι κολυμβητές. Και ο ήλιος πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Και ο απόηχος μιας μουσικής από ένα από τα λευκά σπιτάκια. Και οι τεντώστρες με τις ομπρέλες πάνω στο κύμα. Και ο φρέντο εσπρέσο 3,50 ευρώ σε πλαστικό.

Το λευκό και το μπλε.

Ποτέ ξανά δεν φαντάστηκα με τόση λεπτομέρεια ένα drone, μια ρουκέτα, μία έκρηξη, ένα μπαμ, μια καταστροφή, έναν μαύρο καπνό, το τέλος του λευκού και του μπλε.

Δεν υπάρχει ομορφιά που να έμεινε ανέγγιχτη από τη λαχτάρα αυτού του άπληστου και παμφάγου τρόπου ζωής. Το λευκό και το μπλε, αυτό το λευκό και αυτό το μπλε, είναι μόνο οφθαλμαπάτη, άλλοθι, ντροπή. Αλλά ο ποιητής συνεχίζει να μιλάει για το λευκό και το μπλε, σα να μην είμαστε εμείς οι ίδιοι άνθρωποι των λευκών σπιτιών που συνωστίζονται πάνω στην ακτή, οι ίδιοι ακριβώς που το μπλε μας είναι γεμάτο πτώματα.

Με τι καρδιά και τι βλέμμα βλέπουμε την ομορφιά; Κι είναι αυτή πια κάτι αόριστο, ασαφές, αιώνιο, πέρα απ’ τα ανθρώπινα;

***

μπορεί κάποιος να μας πάρει και μας αφήσει σ’ αυτή την πλατεία. υπόσχομαι ότι θα πάψω να γκρινιάζω. (προσωρινά)

Είμαι υπερβολικός το ξέρω. Υπάρχει ακόμη κρυμμένο μπλε και λευκό, αθώο του αίματος. Και ο κυνηγημένος του χειμώνα χρειάζεται και αξίζει ένα διάλειμμα ομορφιάς. (Για να μπορεί μετά με άνεση να διαιωνίσει την ασχήμια, αλλά κι αυτό είναι ένα άλλο θέμα).

Επιστροφή καλύτερα στα σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

Είμαι σε παραλία της Μεσσηνίας, με φοβερά νερά και φοβερή άμμο και η παραλία έχει καταληφθεί κατά το ήμισυ από το συνολάκι ξαπλώστρα/ ομπρέλα/ σκαμποτράπεζο για φρέντο και κατά το υπόλοιπο ήμισυ από μόνιμες κατασκευές (τις τέντες κήπων που πουλάει το πράκτικερ) που έχουν τοποθετήσει οι ντόπιοι, δένοντας και με αλυσίδες στα στηρίγματα της τέντας, καρέκλες, παιχνίδια, σακούλες τζάμπο.

Φαντάζομαι με κάθε λεπτομέρεια την ομάδα των μαυροφορεμένων κουκουλοφόρων που κατεβαίνουν νύχτα στην παραλία με ένα τεράστιο φορτηγό. Με πριόνια και εργαλεία όλων των ειδών, κόβουν τις μόνιμες κατασκευές και διαλύουν τις προσωρινές. Τα απομεινάρια τοποθετούνται όλα στο φορτηγό και απομακρύνονται πριν ξημερώσει. Το πρωί, ντόπιοι και τουρίστες, καταστηματάρχες, αποικιοκράτες και αποικιοκρατούμενοι, σοκάρονται μπροστά στη θέα της άδειας παραλίας. Βουβαμάρα, άμμος και ελαφρύ κυματάκι.

Φαντάζομαι με κάθε λεπτομέρεια μια απόφαση που λέει ότι ο τουρισμός, εξωτερικός και εσωτερικός, σταματάει για δύο χρόνια. Δε με συμφέρει είμαι αθηνέζος*, αλλά δεν πειράζει. Για δύο χρόνια τίποτα, μέχρι το τοπίο και οι άνθρωποι να ‘ρθουν λίγο στα συγκαλά τους.

Αλλά αυτά είναι αυτά που είναι, δηλαδή φαντασίες και μάλιστα όχι ιδιαίτερα επιτυχημένες. Το ερώτημα όμως παραμένει. Τι ακριβώς συνέβη αυτό το καλοκαίρι; Ή μάλλον, μπορέσαμε να δούμε καθόλου ομορφιά ή η πραγματικότητα το έκανε αδύνατο;

***

Θα πάρω τα λόγια του σφου Χρήστου σοβαρά, θα τον πιστέψω και θα δεχτώ ότι ναι, είδαμε ξανά τις τρίχες που ξάνθυνε ο ήλιος στα χέρια, το πίσω μέρος του λαιμού, στα σημεία που φυτρώνουν λίγες, εκεί φαίνεται όλη η τρυφερότητα με την οποία φέρεται ο ήλιος, τα μαλλιά που δείχνουν ότι ένας άνθρωπος προέρχεται από τη θάλασσα. 

Κι είδαμε και τον κρίνο της θάλασσας. Την ακτή να αδειάζει αργά το απόγευμα, το αεράκι να μας ξαναγεννάει, το νερό να μας καταπίνει συμπονετικά. Το είδαμε το κρινάκι. Και μας είδε κι αυτό.

Ποιος ξέρει αν θα το ξαναδούμε ή αν η βαριά βιομηχανία της χώρας θα τα σαρώσει όλα τυφλωμένη από το κοινό όραμα δεξιών και αριστερών. Ανάπτυξη μέχρι τέλους, αυτός είναι ο φάρος που φέγγει μέχρι τα πέρατα του μπλε και του λευκού.

***

«Συνεχίζουμε να πίνουμε, τίμιες μερίδες, μπουκάλια γενναιόδωρα, λογαριασμός σε δυσθεώρητα ύψη αλλά όλα εδώ πληρώνονται, τι ωραία που γυαλίζουν τα γόνατά σας στο σκοτάδι κορίτσια», έγραψε κάποια στιγμή ο ΚΚΜ. Στο σκοτάδι ναι, αλλά και στο φως.

***

Το καλοκαίρι κάτι γενέθλια, αλλά κυρίως κάτι θάνατοι όχι πολύ κοντινοί αλλά όχι και τόσο μακρινοί, επαναφέρουν το ζήτημα ότι το πικ (ας το πούμε) της ζωής ήταν, είναι αλλά δε θα ‘ναι για πολύ ακόμη στο εδώ και τώρα. Οι συζητήσεις για την ηλικία συνήθως δεν έχουν πολύ νόημα, παρά χρησιμεύουν για αυτομαστίγωση και επί τούτου μελαγχολία, αλλά και πάλι σκεφτόμουν όχι τόσο αν είμαι πια μεγάλος, μικρός ή κάτι το ενδιάμεσο, αλλά μάλλον σε τι συνίσταται αυτό το πικ του βίου, το οποίο ας πούμε ότι διανύουμε. Τι κάνει κανείς στο πικ; Δουλεύει περισσότερο από ποτέ; Βγάζει περισσότερα λεφτά από ποτέ; Δημιουργεί περισσότερο από ποτέ; Κάνει περισσότερες τρελές από ποτέ; Στρώνει το μέλλον; Βουτάει στις καταχρήσεις; Γίνεται άσωτος υιός ή προσεχτικός σχεδιαστής; Χαλαρώνει τώρα που μπορεί ή φορτσάρει σε όλα; Φεύγει για διακοπές τρώγοντας τα τελευταία δανεικά κι αγύριστα ή εργάζεται πυρετωδώς κυνηγώντας την προκοπή;

***

Δεν μπορώ να δώσω καμία απάντηση φυσικά. Σκέφτομαι μόνο ότι τώρα στο πικ, μπορώ να κάθομαι στην αυλή του χωριού ακίνητος για δέκα μέρες, μόνο με τα βιβλίο μου και καφέ. Ή ακόμη περισσότερο μπορώ να πηγαίνω στο καφενείο στο χωριό Πιτσινιάνικα στα Κύθηρα και να πίνω τη μία μπύρα πίσω απ’ την άλλη αλλά όχι με την αγωνιώδη ταχύτητα του αθηναίου, παρά με την βραδύτητα του ανθρώπου που βουλιάζει στο τοπίο και στις γουλιές.

Και τότε το ερώτημα θα επανέρχεται αλλιώς. Γιατί δε μένουμε ήδη στα Κύθηρα; Γιατί δε βιαζόμαστε περισσότερο να μείνουμε εδώ; Και η απάντηση δεν είναι τόσο πρακτική (τι δουλειά να κανείς), όσο θα πίστευε κανείς. Η απάντηση είναι κάπως πλαγίως πολιτική, αφού κι εκεί, στο ύστατο καταφύγιο, η επέλαση δεν σταματάει, δεν ανακόπτει τον καλπασμό της, δεν διστάζει να προαναγγείλει τον ερχομό της με σημαίες και με ταμπούρλα και με πινακίδες που γράφουν πάνω ΕΣΠΑ.

***

(..)μια νύχτα στο πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας

Ίσως ποτέ να μην το πίστεψα, γιατί δε με συνέφερε, αλλά η ομορφιά, αυτή η ομορφιά, πάει αγκαζέ με μια επιθυμία ελευθερίας. Κι όπως κάθε επιθυμία ελευθερίας, δεν μπορεί να αγοραστεί, να μπει σε πακέτο προσφοράς, να γίνει αντικείμενο διαπραγμάτευσης, να διαφημιστεί ως διάλειμμα από την κανονικότητα.

Το επίδικο είναι μια άλλη κανονικότητα. Με κρινάκια, ξανθές τρίχες, χαμηλούς ρυθμούς και χωρίς πτώματα.

***

Πιστεύω ότι το επόμενο ζήτημα που θα μας απασχολήσει είναι το ζήτημα του χώρου. Δεν πρόκειται να μείνει εκατοστό αναξιοποίητο. Όπως εννοούν εκείνοι την αξιοποίηση. Δεν πρόκειται να μείνει χιλιοστό, τοπίου ή ανθρώπου, ελεύθερο. Ήδη, όπως ακούσαμε από διπλανή παρέα σε παραλία, τα καγιέν συνωστίζονταν στην άκρη ενός ημιάγνωστου χωριού, έξω από ένα καφενείο, χωρίς ταμπέλα ή τιμοκατάλογο. Θα πρέπει να δούμε το ζήτημα του χώρου με άλλη ματιά.

—

*δέχομαι τον θεσ/νικιώτικο όρο αφού οι βόρειοι φίλοι μου έχουν πάντα ένα τρόπο να μιλάνε, που με κάνει ζηλεύω τα ιδιώματα, τις λέξεις, τις παροιμίες. Κάθε φορά που ανεβαίνω πάνω, νομίζω ότι η γλώσσα η ίδια έχει χιούμορ, φοράει κορδελάκια και καμιά φορά χορεύει από μόνη της.

"Καλόν Παράδεισο"

Νύχτα στο βουνό. Αθόρυβα κινούνται οι μοναχές στη χορογραφία της τελετής. Κρυστάλλινες οι φωνές των κοριτσιών που ψέλνουν. Ακόμα και ο αέρας σταμάτησε. Η θερμοκρασία στο υψόμετρο ανεκτή: Δροσιζόμαστε...

Τα μαύρα ράσα με το πέπλο που κρύβουν το πρόσωπο ανεμίζουν με ανάλαφρη αίσθηση. Ακόμα και η επισκέπτες γυναίκες τα μαλλιά τους τα έχουν δέσει με μαντίλες.

 Ηρεμία και απαλότητα, η γλώσσα γεμάτη ελεημοσύνη, συγχώρεση, πίστη και ευχές.

 

"Καλό παράδεισο" εύχονται με παγωμένο νερό και γλυκή άρτο. Χαμόγελα και βλέμματα ανοιχτά. Σαν χορεύτριες μετά από μια πετυχημένη παράσταση.

 Χαιρετάμε τις Παλαιοημερολογίτησες...