26 November 2015

Χωμάτινο 5ήμερο στη Βόρεια Πίνδο (7νάνοι & η χιονάτη vol2)

Χωμάτινο 5ήμερο στη Βόρεια Πίνδο

Οι 7νάνοι & η χιoνάτη σε κείμενο του Λάμπρου, όχι μόνο ταξιδιωτικό - δεν έχω να προσθέσω τίποτα

Μόνο βουνά…

Η βόρεια Πίνδος έχει μια ιδιαίτερη θέση στη καρδιά μας για πολλούς λόγους.
Διατρέχεται από ατελείωτους χωματόδρομους και ορεινά περάσματα. Μαζί με τον ορεινό όγκο
της Ροδόπης διαθέτει τη μεγαλύτερη βιοποικιλότητα στη χώρα. Φιλοξενεί μία σειρά από
Εθνικούς Δρυμούς και προστατευνένες περιοχές. Και οι άνθρωποί της, σμηλευμένοι από
τις δυσκολίες και την απομόνωση θα προσφέρουν τη φιλοξενία τους δίχως δεύτερη σκέψη.

Εκείνος που θα γνωρίσει αυτά τα βουνά και τους ανθρώπους τους,
δεν θα γυρίσει ποτέ ξανά ο ίδιος στο σπίτι του.

Μέρα 1η: Αθήνα – Βόιο Κοζάνης

Η περιπλάνηση αυτή είχε σα σκοπό να ξεκινήσει από το Γράμμο και καβαλώντας τη ραχοκοκαλιά
της Πίνδου να φτάσει όσο πιο νότια γίνεται. Έτσι, τη πρώτη μέρα τη περάσαμε (κάπως βαρετά)
στην Εθνική οδό και σε επαρχιακούς δρόμους μέχρι το πρώτο καταλημά μας, τη Βουχωρίνα Βοίου,
στο νομό Κοζάνης όπου στο καφενείο του χωριού, ο Θωμάς και η Ζαχαρούλα μας περιποιήθηκαν και
με το παραπάνω!

Η βροχή μας συνόδεψε σχεδόν μέχρι τη Λαμία, αλλά οι υπολοιπες μέρες ήτανε καλοκαιρινές

Ο ποταμός Βενέτικος στα Γρεβενά.

Μέρα 2η: Βόιο-Γράμμος

Πρωινό ξύπνημα στη Βουχωρίνα Βοίου

Η βενζίνη ήτανε ένα μόνιμο πρόβλημα αφού λόγω κρίσης έχουν κλείσει πολλά βενζινάδικα στα χωριά.
Αργά το πρωί φτάσαμε στη κοιλάδα του Γράμμου όπου βολτάραμε τριγύρω, δοκιμάζοντας κάποιες
διαδρομές, αλλά δυστηχώς πολλά περάσματα ήτανε κλειστά.

Η Γράμμουστα

Ανασύνταξη στη Γράμμουστα. Ένα ατύχημα, ευτυχώς όχι σοβαρό, μας έδειξε την ανοιχτή καρδιά
των ανθρώπων που ζουν εδώ.

Η βρύση στη θέση Σγούρος. Στο δρόμο για τις λίμνες Αρρένες.(Μουτσάλια)

Στη λίμνη Μουτσάλια. Μαγευτική όλες τις εποχές του χρόνου.

Μέρα 3η: Σαμαρίνα – Βάλια Κίρνα – Βάλια Στάθη – Βάλια Κάλντα.

Η Φανή είναι ένας νέος άνθρωπος που δεν επέλεξε την ευκολία της πόλης, αλλά παλεύοντας με όλες τις
αντιξοότητες διατηρεί με πολύ όρεξη και μεράκι, ένα ωραίο καφέ-εστιατόριο στο χωριό Χρυσή.
Μας τάισε, μας φιλοξένησε και μας περιποιήθηκε σαν να μας ήξερε από χρόνια! Θρέφουμε απεριόριστο
θαυμασμό για ανθρώπους σαν τη Φανή και την ευχαριστούμε από τη καρδιά μας.

Πρωινό στης Φανής (Breakfast at Tiffany’s).
Του Θοδωρή γελάνε και τα μουστάκια του.

Το άδειο πια σχολείο στη Χρυσή.

Η γέφυρα Κουσιουμπλή. Στο δρόμο για Σαμαρίνα.

Κάποιοι κρέμασαν αυτή την άτυχη αλεπού από το λαιμό προκειμένου να ξoρκίσουν το χειρότερο
εφιάλτη τους: Το γεγονός ότι ο άνθρωπός δεν είναι κυρίαρχος πάνω σε αυτό το κόσμο. Αλίμονο…
Και το πιο συνοπτικό βιβλίο φυσικής ιστορίας να είχαν διαβάσει, θα γνώριζαν πως είμαστε απλά μια
στιγμή στη ζωή αυτου του πλανήτη.

Σαμαρίνα

Βάλια Κίρνα. Η κοιλάδα του διαβόλου.

Στη καρδιά της Βάλια Στάθη.

Δρόμος στη Βάλια Στάθη.

Στο δρόμο για Βάλια Κάλντα. Στο βάθος ο Σμόλικας.

Μαύρη πεύκη στον Εθνικό Δρυμό της Βάλια Κάλντα.

Τα βοσκοτόπια Τζίνα.

Το εγκατελειμένο βενζινάδικο στο χωριό Μηλιά. Δείπνο στο χωριό Παναγιά.

Από τη Παναγιά περνά τώρα η Εγνατία Οδός. Ο πολιτισμός μαζί με όλα τα καλά που φέρνει,
φέρνει και αλλοτρίωση στις σχέσεις των ανθρώπων. Πέρα από τη ψυχρότητα κάποιων κατοίκων,
η χρέωση που μας έκαναν στη ταβέρνα της κεντρικής πλατείας ήτανε υπερβολική.
Αλλά ταξίδι χωρίς απρόοπτα και κακοτοπιές δεν είναι ταξίδι. Απλά τώρα ξέρουμε…

Μέρα 4η: Ορεινά Τρίκαλα – Λίμνη Πλαστήρα.

Πρωινό ξύπνημα όπως πρέπει: Με κουδουνίσματα. Ο φύλακας πούλησε το κοπάδι για λίγο ψωμί με μερέντα…

Στο Κάμπο του Δεσπότη. Μπροστά μας ανοίγεται ο όγκος των ορεινών Τρικάλων.

Παιχνίδια και πορτραίτα στο χιονοδρομικό του Ανήλιου.

Στάση στο Κουκουφλί. Η Μονή Δολιανών με τους 12 τρούλους. Στον αυχένα του όρους Γκολέμι.

Στη βρύση Κόρπου.

Ο δρόμος που συνδέει την Άνω Παλαιοκαριά με την Ορεινή Αργιθέα.

Κατηφορίζοντας προς τη Παλαιοκαριά.

Αφού ο δρόμος για Αργιθέα δεν μας έκανε τη χάρη, αποφασίσαμε να πάμε ασφαλτάδα μέχρι τη λίμνη Πλαστήρα
και ίσως λίγο νοτιότερα για να έρθουμε πιο κοντά στην Αθήνα. Τελικά καταλήξαμε στο Σαραντάπορο και
στη ταβέρνα της Βούλας. Το ταξίδι μας δεν θα μπορούσε να είχε καλύτερη κατάληξη. Η Βούλα, μια αντίστοιχη
περίπτωση με τη Φανή, μας σκλάβωσε με την περιποίησή της, τη φιλοξενία της και το εκπληκτικό φαγητό της.

Μέρα 5η: Σαραντάπορο – Αθήνα.

Πρωινό καφεδάκι στη Βούλα.

Το ταξίδι πέρα από εμπειρία και γνώση είναι και σχέσεις: Σχέση του ταξιδιώτη με τους συνταξιδιώτες του,
σχέση με το μέσον που επιλέγει να ταξιδέψει, σχέση με το μέρος που επισκέπτεται, τη φύση και την ιστορία,
σχέση με τους ντόπιους και τους ανθρώπους που γνωρίζει.
Ευχαριστούμε θερμά τους Θωμά και Ζαχαρούλα από το χωριό Βουχωρίνα, τη Φανή από το χωριό Χρυσή και
τη Βούλα από το χωριό Σαραντάπορο. Όσο για εσάς τους αναγνώστες… Καλή αντάμωση στα βουνά της Πίνδου!

19 November 2015

Νοέμβρης, ξανά

Εν το μεταξύ μπήκε ο Νοέμβρης για τα καλά, και ας μην άφηνε ο καιρός να το βλέπουμε με την πρώτη ματιά. Την επιφανειακή, την ματιά του φαίνεσθαι, την εφήμερη, ψυχωτική. Σήμερα είμαι καλά, λέει. Άθικτη, ξεκομμένη, ατσαλάκωτη, γυαλισμένη από τους συμβούλους life-style.

Και όμως μπήκε βαθιά ο Νοέμβρης, και από το χώμα βγαίνει η φωνή του τόπου, όλες οι φωνές των γενιών που το πάτησαν και το μύριζαν, το καλλιέργησαν, το ύμνησαν και το πρόδωσαν.

Πήγα να μαζέψω τις ελάχιστες ελιές, για να'χουμε το "δικό μας" λάδι. Και μες την καρδιά μου ακόμα ματώνουν οι τρύπες που άφησαν οι ρίζες των ελαιόδεντρων που είχε φυτέψει ο παππούς μου για την γιαγιά μου.
Θύμα χρηματιστηριακών σκέψεων και ανεβοκατεβασμάτων οικοπεδικών αξιών.

Η δουλειά μου πλέον δεν έχει σπίτι,
τραγουδάει ύμνους σε κωφούς,
τους μαθαίνω να ακούνε
όπως μιλάω - με εικόνες.
Αέναος ταξιδιώτης και
συλλέκτης ιστοριών,
που συνθέτουν το παζλ της ζωής.

Πολύ με εκφράζει το κείμενο του Γιώργου Τυρίκου-Εργά, όπως το
δημοσίευσε στην σελίδα του στο facebook.

Όσο σκέφτομαι την τοποθεσία. Λέω το όνομά της, το λέω για να το ακούσω. Συκαμιά. Προσπαθω να εννοήσω τα μεγέθη. Τον Μυριβήλη τι έγραφε πριν ενενήντα τόσα χρόνια...Όσο βλέπω τη Παναγιά Γοργόνα και στα πόδια της, λέμβους προσφύγων ξανά, ξανά το έτος δυο χιλιάδες δεκαπέντε. Τι παιχνίδια είναι αυτά; Αν είχαν στόμα οι πέτρες οι πικρές, αν είχε στόμα αυτή η γη...Μόνο εμείς έχουμε στόμα όμως.

Οι άνθρωποι στη Λέσβο μαζεύουν αυτές τις μέρες τον ευλογημένο καρπό της ελιάς. Στα χωράφια προσκυνούν τη γη, άλλοι γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς κι ας μη βγαίνει ολόκληρο το μεροκάματο, άλλοι γιατί απλά θέλουν να έχουν το δικό τους λάδι κρυμμένο σαν θησαυρό από τη γη των παππούδων και των γιαγιάδων τους, μια μυσταγωγία.

Κι όμως τα περισσότερα λιόδεντρα θα παραμείνουν αμάζευτα. Αυτός ο τόπος συνεχίζει τους κύκλους του και στην πραγματικότητα το μόνο που θα έπρεπε να κάνουμε είναι να συνταιριάσουμε αυτούς τους κύκλους με την πορεία του δικού μας σώματος. Με αυτά που πραγματικά έχουμε ανάγκη, να ξέρουμε και να έχουμε, τα ελάχιστα. Έχουν σοφία αυτές οι πέτρες, αυτό το χώμα, αυτή η θάλασσα και μπορεί να μην έχουν στόμα, έχουν όμως μνήμη, σημάδια, ξεχωρίζουν συνέχεια το ουσιώδες από το άχρηστο. Η Παναγιά είναι γοργόνα, εδώ πνίγηκε η προσφυγοπούλα από τη Μικρά Ασία, εδώ πνίγεται ακόμα στο πρόσωπο της γυναίκας από τη Συρία.

Εδώ φυτεύτηκε η μουριά και η ελιά από τους κυνηγημένους, αυτούς που δεν τους ήθελαν στον οικισμό και τους έδιωξαν να μένουν κοντά στη θάλασσα, στο μάτι του καιρού, εδώ υπάρχουν ακόμα τα δέντρα, χαρακωμένα με ημερομηνίες, αμάζευτα, πλούτος για όλους. Εδώ η θάλασσα, εδώ η γη, εδώ οι άνθρωποι, ξανά.
Όσο κοιτάς τριγύρω τόσο σίγουρος είσαι : αυτός ο τόπος έχει να δώσει για όλους. Είναι τόσο πλούσιο το νησί της Λέσβου, είναι τόσος πλούσιος όλος ο πλανήτης να μην λείψει ποτέ κάτι σε κανέναν. Σε κάθε εποχή να είναι εδώ οι λύσεις και σε κάθε εποχή να μην υπάρχει κανένα έλεος για τον πιο αδύναμο...

Γιώργος Τυρίκος-Εργάς