Μικρά ανοίγματα στο όνειρο

 

Women at work - 

Άνθρωποι που επιμένουν στην δουλειά που αγαπάνε 

και επιβιώνουν καθαρίζοντας σκάλες η άλλες τίμιες εργασίες. 

Σε πείσμα των καιρών κάποιοι επιμένουν στην ποίηση, την μελοδία, την εικόνα, σαν μικρά ανοίγματα στο όνειρο. 

Πολλά ακόμα μας μείνανε να υπερασπιζόμαστε, για να υπάρχει λόγος για αντίσταση. 

Πολλά και ανεκτίμητα.

στο target radio, Αθήνα

Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο

“... Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω για το πώς να ζω, τι να κάνω και πώς να είμαι, τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο. Η σοφία δε βρισκόταν στην κορυφή του σχολικού βουνού, αλλά εκεί, στα βουναλάκια από άμμο, στο νηπιαγωγείο.

Αυτά είναι τα πράγματα που έμαθα:

 

Να μοιράζεσαι τα πάντα.

Να παίζεις τίμια.

Να μη χτυπάς τους άλλους.

Να βάζεις τα πράγματα πάλι εκεί που τα βρήκες.

Να καθαρίζεις τις τσαπατσουλιές σου.

Να μην παίρνεις τα πράγματα που δεν είναι δικά σου.

Να λες συγγνώμη, όταν πληγώνεις κάποιον.

Να πλένεις τα χέρια σου πριν από το φαγητό.

Να κοκκινίζεις.

Ζεστά κουλουράκια και κρύο γάλα κάνουν καλό.

Να ζεις μια ισορροπημένη ζωή, να μαθαίνεις λίγο, να σκέπτεσαι λίγο, να σχεδιάζεις, να ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να παίζεις και να εργάζεσαι κάθε μέρα από λίγο.

Να παίρνεις έναν υπνάκο το απόγευμα.

Όταν βγαίνεις έξω στον κόσμο, να προσέχεις την κίνηση, να κρατιέσαι από το χέρι και να μένεις μαζί με τους άλλους.

Να αντιλαμβάνεσαι τα θαύματα. Να θυμάσαι το μικρό σπόρο μέσα στο δοχείο από φελιζόλ. Οι ρίζες πάνε προς τα κάτω και το φυτό προς τα πάνω. Κανείς πραγματικά δεν ξέρει πώς και γιατί, αλλά όλοι μας μοιάζουμε σ’ αυτό.

Τα χρυσόψαρα, τα χάμστερς, τα άσπρα ποντίκια, ακόμη κι ο μικρός σπόρος μέσα στο πλαστικό δοχείο, όλα πεθαίνουν. Το ίδιο κι εμείς.

Να θυμάσαι τελικά τα βιβλία και την πρώτη λέξη που έμαθες την πιο μεγάλη απ’ όλες: τη λέξη ΚΟΙΤΑ.

Robert Fulghum 

πηγή 

το μικρό γαλατικό χοριό...

...το γαλατικό χοριό του Αστερίξ και Οβελίξ, το θυμώσαστε?
Ανυπότακτο επιμένει απλώς να υπάρχει...

Αυτό μου θύμιζε το "5o Ζiria music festival Νίκος Δόϊκας" στο οροπέδιο της Ζήριας στα 1600μ

το βουνό σε γεμίζει χαμόγελο, ελευθερία κινήσεων για μικρούς και μεγάλους, εξερευνήσεις, εμπειρίες, συναντήσεις και μαγικές εικόνες

 

Το σπήλαιο του Ερμή και ο Σπηλαιολογικός Ελληνικός Εξερευνητικός Ομιλος που οργάνωσε την πρόσβαση για τους επισκέπτες

Μετά από περιπατικές, εντουράδικες, σπηλαιολογικές και άλλες εξερευνήσεις: μάσα και χαλάρωση

 Η μουσική και το βαρέλη ζεσταίνουν ψυχή και σώμα σε θερμοκρασίες γύρο στις 10 βαθμούς

 

 ο τραχανάς χαϊδεύει το στομάχη μετά από αλλεπάλληλες τσιπουροποσίες

...more pics


.

Καλό καλοκαίρι

Γυρίζοντας ένα videoclip. Από τις λίγες στιγμές, που θές να είσαι και μπροστά και πίσω από την κάμερα...

μετά την πίεση που περάσαμε όλοι ανεξαιρέτως, προτιμώ τις παρέες με γέλιο, ανοιχτή καρδιά, τσίπουρο, που ξέρουν να βάζουν χέρι στις δουλειές, να προσέχουν ο ένας τον άλλον, να σέβονται την κούραση και την σιωπή, να μιλάνε δυνατά, να ακούνε το κύμα της θάλασσας, όπου είσαι ευπρόσδεκτος, όπου σου μιλάνε για το ξημέρωμα...

Καλό καλοκαίρι

Το μπαράκι του Βασίλη

Βασίλη, καλό ταξίδι...

 

Θυμάμαι λίγο μετά τα φοιτητικά μου χρόνια...στο παλιό σου μπαράκι..κάθε Κυριακή να κάνω προβολές ταινιών μικρού μήκους...με μια φορητή μηχανή προβολής 16mm Eiki...θυμάμαι βραδιές με κουβέντες γύρο από τον κινηματογράφο...και μουσική...αλλά και συμβουλές ζωής...και μετά στο "νέο" μπαράκ...μουσική...και θέατρο...

Θυμάμαι γυρίσματα, δουλειά, ξενύχτια...

και μια στάση για καφέ όταν, αργότερα, είχα δουλειές να κάνω στα Εξάρχεια...σαν ένα σπίτι που πάντα είχε ανοιχτές πόρτες και μια φιλική κουβέντα...

και πολλά άλλα...

γνώρησα ανθρώπους, γίναμε παρέα, σκορπίσανε οι δρόμοι μας, ξανασυναντιώμασταν από δω και από κει...

στην χώρα αυτή κανείς δεν χάνεται τελικά...

και ο Βασίλης έδωσε ζωή σε όλα αυτά, με όραμα, πολύ δουλειά και...χιούμορ!! 

Τώρα ο άνθρωπος που μας έφερε μαζί, έφυγε...

προτίστως χάσαμε έναν φίλο

φωτό Νίκος Χελιδονήδης

                                                   
ταινίες όπου έπαιξε:

1922   1978
Happy day  1979
Ένας ερωδιός για τη Γερμανία 1987
Όνειρο αριστερής νύχτας 1987
Αθώος ή ένοχος; (1989) 1989
Ζωή χαρισάμενη 1993
Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι 1980
Λάβετε θέσεις 1973
Μετεωρίτες 2004
Μπιλόμπα 2009
Ξαφνικός έρωτας 1984
Οι ιππείς της Πύλου 2011
Σουβλίστε τους! Έτσι θα πάρουμε το κουραδόκαστρο 1981
Τα βαποράκια 1983
Υπόθεση Παγκρατίδη (αθώος ή ένοχος;) 1989
Ξαφνικός έρωτας 1984
Τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων 1997
Ταξίδι στην Αυστραλία 1990
Τράνζιτο 1995
Ειμαρμένη 2012

"Καλοκαίρι του 2010 έκλεισε το περίφημο καλλιτεχνικό στέκι το «Μπαράκι του Βασίλη», καλοκαίρι του 2013, 20 Ιουλίου, πέθανε από ανακοπή καρδιάς ο… Βασίλης Τσιπίδης, ιδιοκτήτης και ψυχή του μαγαζιού. Ηθοποιός και άνθρωπος με ευαισθησίες που ήξερε να εντοπίζει το «καινούργιο», το «διαφορετικός» και το ελπιδοφόρο, ο Τσιπίδης έδωσε βήμα και «κίνητρα» σε μια ολάκερη γενιά καλλιτεχνών που άφησαν έντονα χνάρια στο λεγόμενο εναλλακτικό ρεύμα και όχι μόνο. Στη καρδιά της «ανεξάρτητης» Αθήνας, στη Ζωοδόχου Πηγής αρχικά και αργότερα στη Διδότου οι «Συνήθεις Ύποπτοι», τα «Παλαϊνά Σεφέρια», ο Ρος Ντέιλι, ο Σωκράτης Σινόπουλος, ο Γιάννης Νικολάου, ο Δημήτρης Ζαφειρέλης ο Γιάννης Χαρούλης, η Δανάη Παναγιωτοπούλου κι ένας στρατός «συνοδοιπόρων» εκφράστηκαν και εξέφρασαν τα «θέλω» εκείνων που έβλεπαν και συνεχίζουν να αντικρίζουν, αισθάνονταν και νιώθουν, το τραγούδι αλλιώς. Το «Μπαράκι του Βασίλη» λειτούργησε σαν «μαιευτήριο» και «κατοικία» καλλιτεχνών και διανοουμένων, οραματιστών και ασυμβίβαστων σε μια Ελλάδα που βούλιαζε στη λαίλαπα του lifestyle και της «γύμνιας» των σύγχρονων καιρών. Η έντονη προσωπικότητα και φλόγα του Τσιπίδη δέσποζαν στην ατμόσφαιρα αλλά και στο μεδούλι των προτάσεών του. Δεν ήμουν τακτικός αλλά είχα βρεθεί πολλές φορές στο «Μπαράκι» για να κοινωνήσω συναυλίες στις οποίες ο χώρος και η «αύρα» του ανθρώπου που το «έτρεχε», και βέβαια και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες που τον στήριζαν αλλά και την ίδια ώρα στηρίζονταν σε αυτόν, αλληλοσυνδέονταν και αλληλοσυνέβαλλαν καταλυτικά στην τελική μυσταγωγία. Καμία σχέση με τα «προκάτ δρώμενα», ντόπια αλλά και ξενόφερτα, που θέλουν σώνει και καλά να μεταμφιεστούν σε γεγονότα… τόσο «χτες» όσο και «σήμερα." - Πηγή: www.ogdoo.gr


"Ένα από τα ιστορικότερα στέκια της Αθήνας, το γνωστό «Μπαράκι του Βασίλη», βάζει λουκέτο, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Ελευθεροτυπία. Ο ηθοποιός Βασίλης Τσιπίδης, ο άνθρωπος πίσω από το «Μπαράκι», εξήγησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι «Κακά τα ψέματα, άλλαξε η νύχτα, ο κόσμος δεν πολυκυκλοφορεί κι αν βγει δεν μπορεί να πάρει δεύτερο ποτό κι εμείς δεν βγάζουμε πια ούτε τα έξοδά μας».
Μάλιστα ο Βασίλης χαριτολογώντας ανέφερε ότι είναι «η ώρα να βγω στη σύνταξη. Έφτασα και σε μια ηλικία που δεν μπορώ πια να τρέχω από συναυλία σε συναυλία κι έτσι να βρίσκω νέους μουσικούς ή να με βρίσκουν». Το πρόγραμμα των εμφανίσεων φτάνει ως και το τέλος του Ιουνίου, και μετά θα έρθει το οριστικό τέλος για το στέκι. Ακόμα κι αν πωληθεί, όπως ευελπιστεί ο ιδιοκτήτης του, δεν θα είναι πια «του Βασίλη». Σίγουρα πρόκειται για ένα τέλος εποχής, λίγους μήνες μετά την αυλαία και για το θρυλικό «Jazz & Jazz» της Δεινοκράτους.
Το «Μπαράκι του Βασίλη» ξεκίνησε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '80 ως… μπαράκι στο ιστορικό κτίριο της οδού Ζωοδόχου Πηγής. Το μαγαζί διαμορφώθηκε από το κοινό του, αφού οι θαμώνες το «βάφτισαν» Μπαράκι του Βασίλη για να το ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα. Στη συνέχεια όμως το μπαράκι μετατράπηκε σε «πολυχώρο» με τη στήριξη των φίλων του και την αγάπη του Βασίλη, αφού οι νύχτες γέμιζαν με προβολές ταινιών, ζωντανές εμφανίσεις και θεατρικά happening.
Από το αυτοσχέδιο πάλκο πέρασαν όλοι οι μουσικοί που χαρακτήρισαν την άνθιση του παραδοσιακού ήχου στη δεκαετία του 90. Εδώ παρουσίασε ο Ross Daly όλες τις δουλειές του, έπαιξε και πειραματίστηκε με τους μαθητές του, αλλά και με εκλεκτούς φίλους του. Από το μπαράκι ξεκίνησαν μουσικοί και τραγουδιστές, με πιο τρανταχτό παράδειγμα τους Συνήθεις Ύποπτους και τον Χρήστο Θηβαίο.
Ο σεισμός του 1999 απέβη μοιραίος για το κτίριο της Ζωοδόχου Πηγής 98. Το μπαράκι βγήκε "κόκκινο" και μετά από περιπλάνηση και εντατική δουλειά που κράτησε ένα χρόνο άνοιξε ο καινούργιος χώρος στην οδό Διδότου 3 στο Κολωνάκι. Με εξαιρετικά μελετημένη ακουστική, ώστε να διατηρηθεί ο χαρακτήρας του παλιού μαγαζιού, αλλά και με σύγχρονη εγκατάσταση που επιτρέπει πλέον παρεκβάσεις και σε είδη όπως η jazz με μεγαλύτερη άνεση. Μέχρι το τέλος η φυσιογνωμία του μαγαζιού είναι σταθερή: «Ζωντανή μουσική χωρίς μικρόφωνα», μακριά από την αγοραία αισθητική σε μια προσπάθεια για ουσιαστική ψυχαγωγία και επικοινωνία."- Πηγή akous